غزل شمارهٔ ۳۱۳۶

برداشت: هیچ‌کس که به اصل و سرشت خاکی و فروتن خود پایبند باشد، در زمین باقی نخواهد ماند؛ زیرا عیسی (پیامبر) هم از طریق همین فروتنی و درک پایین‌تر به عرش و مقام بلند رسید.

برداشت: آدم‌های بی‌توجه و نادان بیشتر از دشمنان خود به نابودی خود تلاش می‌کنند و ضعف و ناتوانی‌شان باعث می‌شود که در نهایت به راحتی در دام افتاده و گرفتار شوند.

برداشت: پرگار آسمان به چرخش خود ادامه می‌دهد و من نمی‌دانم فرار دل بی‌قرارم کی به آرامش خواهد رسید.

برداشت: در دامن نمی‌توان از فاصله دور با بی‌تابی دوری جست، مگر اینکه از دریا مکرر کنار بی‌آید.

برداشت: ستمکاری که در آینه به خود نگاهی نمی‌کند و از تسلیم بودن خود آگاه نیست، چه اهمیتی دارد که من با انتظار جانم به لب رسیده‌ام؟

برداشت: حرکت عاشقان سریع‌تر از برق است. اگر می‌خواهی وارد دنیای زیبایی و گل‌های لاله شوی، باید قدم برداری و به جلو بروی.

برداشت: پاشیدن نمک در شراب باعث ایجاد شور و هیجان زیادی می‌شود، بنابراین نباید باهوش و هوشیار به مجالس شراب‌خواران وارد شد.

برداشت: دیوانگی ناپایدار همچون سنگ ملامت درخشان است و نیازی به آزمایش و محک ندارد، مانند طلا که خالص و باارزش است.