غزل شمارهٔ ۳۱۳۵

برداشت: تو با زیبایی و ناز خود قامت آسمان را به بلندای خود بالا بردی و زمین در برابر تو به سجده افتاد، زیرا چهره‌ات مانند آتش در وجود انسان‌ها شعله‌ور شده است.

برداشت: این دنیا به خودی خود شکلی ندارد و من بارها شاهد بوده‌ام که او، با دهانی بسته و بی‌نمود، به وجودش اشاره می‌کند.

برداشت: کیست که با دیدن مژگان تر ما باور کند که ما چه احساسی داریم؟ مثل حلوای خوشمزه‌ای که بوی دود نمی‌دهد، ما هم از چیزی که هستیم به دیگران چیزی می‌دهیم که با آنچه در واقعیت هستیم متفاوت است.

برداشت: عشق تو باعث شد که ما رسوا شویم و چهره یاقوت به دلیل این آتش کبود، مدام تغییر کرده است.

برداشت: نمی‌دانم چه معنایی در خط دور ساغر نهفته است، اما همینقدر می‌دانم که وقتی او را از زیر چشمم دیدم، مینا به حالت سجده در آمد.

برداشت: نمی‌دانم این شور و حرارت از کجا آمده است، اما می‌دانم که وقتی کسی در حالی که آماده است به میدان بیاید، این احساس در ذهن من نقش می‌بندد.

برداشت: آیا ممکن است که نامه‌ای به دستم برسد که خبر از مرگ من بدهد؟ چرا که پرنده‌ای که نامه‌ها را می‌آورد، این بار به سرعت از کوی او بازگشته است.