غزل شمارهٔ ۳۱۳۴

برداشت: نسیم خوش و معطر از مصر با تعدادی کاروان که حامل یوسف هستند، به سمت ما می‌آید و زنی زیبا و فرشته مانند در بهار از کوه قاف ظاهر می‌شود.

برداشت: به دامن گل‌فروش‌ها چاک گریبان سبز و زیبا را می‌رسد، از باغی که نسیم آشنای دل‌انگیزی به آنجا آمده است.

برداشت: سواد مصر به واسطهٔ مشاهدهٔ یک چشم بینا روشن شد که از زندان بیرون آمد و بر تخت یوسف حاضر شد.

برداشت: ابرها مانند بال‌های نرم و سبک به هم متصل شدند و همچون سلیمان در آسمان حرکت کردند تا اینکه در نهایت بر روی گل‌ها در بلندای آسمان فرود آمدند.

برداشت: به نظر می‌رسد که در بیابان، نشانی از لیلی است و دل مجنون به شدت در حال تپش و حرکت است، گویی که یک نشانه یا معشوق جدیدی به زندگی او آمده است.

برداشت: بهار جوانی انرژی و نیرو به افراد پیر می‌دهد، به‌گونه‌ای که گل نرگس بدون نیاز به عصا از دل خاک خارج می‌شود.

برداشت: از برکات بهار، جو هوا به قدری زیبا و دلنشین شده است که زاهدی که به تنهایی و دور از هیاهو نشسته بود، برای لذت بردن از این هوا به بیرون آمده است.

برداشت: با لطافت بهار، سنگ‌ها به نوعی نرم شدند که دانه‌ها به آرامی از دهان آسیا بیرون آمدند.

برداشت: آسمان درخشان و شگفت‌انگیز، به خاطر حیرت و شگفتی زمین مانند آسمانی پرجنب و جوش به نظر می‌رسد که از آغاز و رشد پدید آمده است.

برداشت: ساقی عزیز، امیدوارم که همیشه سالم باشی. حتی اگر بهار دلتنگ شود و گل‌های زیبا نیرنگ بزنند، امیدوارم گلی وفادار و ماندگار باقی بماند.

برداشت: از شادی و لبخند، آسمان مثل آینه‌ای درخشان شد. در این لحظه، یک لبخند از طرف ابرها به سمت آسمان آمد و همچنین، رویی شرمگین و با حیا به نمایش درآمد.