غزل شمارهٔ ۳۱۳۲

برداشت: کسی که به دلیل دارایی‌های دنیا به خود می‌بالد، مانند کسی است که به خاطر حمل بار سنگین به خود می‌افتد. این مقام و ثروت واقعی او نیست و فقط ظاهری است.

برداشت: هر کس که به خاطر کمک دیگران به خود می‌بالد و خود را بالا می‌داند، مانند آتش است که به سرعت بر خاک سیاه می‌نشیند.

برداشت: کسی که از سادگی و نادانی دور است، به خوبی آینده را می‌بیند و مانند ماه نو از نور آسمان به خود می‌بالد و می‌درخشد.

برداشت: سعادتمند از سختی‌های زندگی نمی‌تازد و دردها را به دوش خود می‌کشد، مانند هفت رنگی که از استخوانش به درون خود می‌تابد و به خود می‌بالد.

برداشت: برای ما، آسانی و راحتی به اندازه مشکلات و چالش‌هایی که داریم بستگی دارد. در حقیقت، درخت ما با امید به خزان و تغییرات، به طور شگفت‌انگیزی رشد می‌کند و پربار می‌شود.

برداشت: با وجود اینکه من در سن پیری به مانند درخت نخل خمیده و ضعيف شده‌ام، اما جوانی آرزوهای من همچنان به رشد و بالندگی خود ادامه می‌دهد.

برداشت: انسانی که به معشوق نازک اندام و زیبا دست پیدا کند، حتی ممکن است در میانسالی و کهنسالی هم احساس جوانی کند. او همچون کمان، نشاط و زیبایی خود را به رخ می‌کشد.

برداشت: هر کجا که ابر و کمان به او نزدیک شوند، او از شادی و سرخوشی به نشانه‌ای از بزرگی و زیبایی روی می‌آورد و به خود می‌بالد.

برداشت: آیا زیبایی سرو بلند و خوش فرم با شکوفه‌های گل قابل مقایسه است؟ در حالی که گل‌ها با لباس‌های زیبا در باغ به خود می‌بالند و جلوه‌گری می‌کنند.

برداشت: در تمام قمریان، حلقه‌ای در بیرون در ایجاد می‌کند تا به عنوان آن، آن درخت سرسبز بر زیبایی خود می‌افزاید.

برداشت: دل انسان زمانی شاد می‌شود که بر دشواری‌ها و تمایلات منفی غلبه کند، همچنان که سگ بر گرگ پیروز می‌شود و شبان به خاطر تسلطش بر امور خود احساس افتخار می‌کند.

برداشت: از سکوت دل، خوشی نصیب می‌شود و از سخن گفتن، نعمت‌های بیشتری به انسان می‌رسد. انسان به واسطه این نعمت‌ها بر خود می‌بالد و این احساس را با افتخار تجربه می‌کند.

برداشت: آسمان در صبح روشن، به گونه‌ای دیگر به ما نگاه می‌کند و از تیر راست بیشتر از کمان کج به خود می‌بالد.

برداشت: آزادمردان هیچ وقت در دل خود از چیزی نمی‌خواهند و این نخل جوان، با قامت راست و نرمش، به خود می‌بالد.

برداشت: از داستان شمع متوجه شدم که هرچقدر که بدن انسان کم‌ارزش‌تر می‌شود، روح و روان او به همان اندازه رشد و بالندگی بیشتری پیدا می‌کند.

برداشت: آدم‌های بخیل همیشه به منافع خود نگاه می‌کنند و مثل یک تاجر که از ضرر دیگران خوشحال می‌شود، به سود خود افتخار می‌کنند.

برداشت: شراب از میخانه‌ای که مردمانش خالی از فهم و درک هستند، بیرون نمی‌آید. در اینجا، آتش عشق و احساسات بیشتر بر خودشان می‌افروزد و شعله‌ور می‌شود.

برداشت: افراد با همت، با وجود مشکلات و چالش‌ها، به خوبی خود را تسلیم نمی‌کنند و همچنان به دنبال پیشرفت و بهتر شدن هستند. آنان به مانند آبی زنده و روان، هر روز به خود می‌بالند و تلاش می‌کنند.

برداشت: از آلام و اندوه‌ها رنج می‌برم و این حالت در من رشد و نمو پیدا کرده است. بنابراین، اگر انسان‌ها به دلیل غذا و نوشیدنی که دارند به خود ببالند، در واقع از درد و رنج من خبر ندارند.