غزل شمارهٔ ۳۱۱۷

برداشت: مشکلات انسان به اندازه آرزوهایش است. فردی که آرزوهایش را کنار گذاشته، از بار دلتنگی و نگرانی رهایی یافته است.

برداشت: نسیم صبح برای هر کسی که دیر خوابیده است، تنها یک افسانه به نظر می‌رسد و این تاخیر در بیداری به خاطر فرصت‌هایی است که از دست داده‌اند.

برداشت: به خاطر فکر کوتاه‌ام، در دنیای خیالی غرق شدم و متوجه نشدم که اینجا در زیر سایه پرنده‌ای، باغی زیبا و دل‌نواز وجود دارد.

برداشت: چشم‌های حریص از جمعیت چیزی نمی‌برند، مانند اینکه برای دریافت روزی باید از غربال دید خود عبور کنند.

برداشت: بهتر است که لبان پرشکوه ما را باز نکنی، چون جز خون و درد، چیز دیگری از آن نخواهد آمد.

برداشت: کسی که در گیر و دار اختلافات و سر و صداها باشد، آرامشی مانند یک بیمار که بر بالین است، نخواهد داشت.

برداشت: چشم حسرت نباید باعث شود که زندگی را از لذت‌های ساده و بی‌پیرایه بگذرانیم، چرا که مانند غربالی است که در مسیر آب روان مانع عبور نیست.

برداشت: از بی‌خبری، حالتی از شکست است برای کسانی که همیشه در پی زیباترین‌ها هستند و همواره چشم‌شان به دنبال طاووس است.

برداشت: صدف می‌تواند نشان‌دهنده‌ی راز و سکوت باشد، در حالی که درون آن دانه‌های گران‌بها نهفته است. او که در ظاهر خود آرام و بی‌صدا است، در باطن ممکن است گنجینه‌ای از ارزش‌ها و حقیقت‌ها را در خود داشته باشد. در مقابل، می‌توان آن را با کسانی مقایسه کرد که فقط در حرف و ادعا جلوه‌گری می‌کنند، اما در واقع از حقیقت دور هستند و چیزی برای ارائه ندارند.

برداشت: صبح امید برای من از نشانه‌های او شروع می‌شود، ولی شب به نام ناامیدی می‌رسد اگر که خوش‌شانسی در راه باشد.

برداشت: آزاده‌ای از تواضع و پذیرش خبر دارد که در خوشی و بدبختی، حال او همیشه یکسان است.