غزل شمارهٔ ۳۱۱۶

برداشت: این دنیا زمانی زیبا و دلپذیر است که دل از کدورت و سختی تهی باشد. اما اگر دل پر از غم و اندوه باشد، تمام جهان به مکانی غم‌انگیز تبدیل می‌شود.

برداشت: وقتی که مشکلی برایت پیش می‌آید، دستت را به سوی ساقی دراز کن، زیرا او کسی است که می‌تواند دیدگاه و درک تو را روشن‌تر کند.

برداشت: دل در حالتی از تواضع و خضوع، به امور عالی و معنوی فکر می‌کند و نظاره‌گر آسمان و باران است تا این که دانه‌ای که در خاک قرار دارد، رشد کند و به زندگی ادامه دهد.

برداشت: آن کسی که تنها به ظواهر و لباس‌ها اهمیت می‌دهد، نمی‌داند که برای یک عاشق، عشق و احساسات عمیقش مهم‌تر از این ظاهر است و او خود را به زیبایی‌های درونی می‌سپارد.

برداشت: بلبل از روی غیرت و حسادت، شبنم را می‌خورد، اما نمی‌داند که آب روی گل ناشی از اشک چشمان گل است.

برداشت: هیچ دستی از دست اهل generosity بالاتر نیست، زیرا هر درخت نخل بلندی زیر سایه‌ی تاک قرار دارد.

برداشت: هر زمانی که چشمه‌ای در کنار نهر جاری باشد، در هر حالتی، آب آن زلال و پاک است. همچنین اگر دل انسان پاک باشد، گفتار او نیز پاک و نیکو خواهد بود.

برداشت: از تجربه‌ام دریافتم که هر چیزی که در آن چنگ و منقار وجود دارد، می‌تواند خطرناک و درگیرکننده باشد.

برداشت: دل هر کسی به خشم و غم مثل زخم گل لاله، از سیاهی و داغی که بر دل دارد، نمی‌تواند از این حال خارج شود. همه در حال سوختن و گرفتار احساسی آتشین هستند.