غزل شمارهٔ ۳۱۱۴

برداشت: زندگی مانند فصلی است که بهار و خزان در کنار هم قرار دارند. گل‌های این باغ نشان‌دهنده‌ی خواب و انتظار هستند.

برداشت: زیبایی و تازگی محبوبان همیشه پایدار نیست، زیرا زیبایی گل‌ها و لاله‌ها همواره در حال تغییر و افول است و این دوران زیبایی طولانی نیست.

برداشت: تا زمانی که پشه خواب شیرینم را تلخ نکرد، نفهمیدم که برای هر لذتی باید بهایی پرداخت.

برداشت: ای گل، با ما بی‌بضاعت‌ها سرسختی نکن. زیرا این نوشته‌ها و زندگی ما به عشق و محبت وابسته است.

برداشت: چشمان شرمگین و متواضع هیچ بهره‌ای از روزی ندارند و نعمت و روزی به افرادی که با چشم سرپوشیده به آن نگاه می‌کنند، می‌رسد.

برداشت: وقتی که به خانه زنبور رفتم و شهد آن را چشیدم، متوجه شدم که در مکان‌های کم حجم و مختصر، گاهی چیزهای ارزشمندی وجود دارد.

برداشت: از جوشیدن شراب و پر شدن جام، آگاه شدم که زندگی ستمدیدگان و خاکیان نیز از همین شرابِ لبریز شکل می‌گیرد.

برداشت: تمام وجودت را به تماشا و دیدن اختصاص بده تا بتوانی به مقصود و خواسته‌ات برسی، زیرا ارزش واقعی مانند طلاست که در گوش به صورت حلقه درآمده است.

برداشت: برای اینکه دل تو روشن و روشن‌تر شود، بهتر است از صحبت کردن بازبمانی. چون این آیینه تنها با خاموشی و سکوت می‌تواند جلا بگیرد و شفاف شود.