غزل شمارهٔ ۳۱۱۳

برداشت: گل بدون خار، مانند شبنمی است که از چشم شور جدا شده است. وقتی که نیش و نوش با هم همراه می‌شوند، از آفت‌ها دور می‌مانند.

برداشت: زندگی شامل تلخی‌ها و شیرینی‌های مشابهی است و مانند این است که اندازه‌ی اشک‌های چوب تاک، میوه‌ی انگور را تعیین می‌کند.

برداشت: در جستجوی لقمه‌ای از اهل قناعت، ناگوار باشد، زیرا این مو در کمین کاسه‌ای از فغفور (حاکم) قرار دارد.

برداشت: جمعیت دنیا باعث می‌شود که فساد روحی انسان‌ها نمایان شود، زیرا این مشکلات ناشی از بی‌حجابی و نداشتن حیا است.

برداشت: از زندگی می‌توان به اندازه‌ای که مختصر باشد، لذت برد. مانند خوشمزگی عسل که زنبورها از خانه خود به دست می‌آورند.

برداشت: در این دنیا، جای شادی و خوشحالی نیست و به جای آن، فضایی متأثر و غم‌گین حاکم است. بر پیشانی کسی که از مصائب رنج می‌برد، نشانه‌هایی از غم و اندوه وجود دارد و این درد و رنج یادآور داستان‌های تلخ دیگران نیز هست.

برداشت: از تلاش برای به دست آوردن آرزوها، قصر خیالی و ناپایداری شکل می‌گیرد. بی‌ثباتی و تزلزل در دل، خانه‌ای است که زیبا و شاداب به نظر می‌رسد، اما تنها لحظه‌ای پایدار است.

برداشت: او نتوانست سرش را روی خط فرمان ابرویش بگذارد، چرا که ابروی او همچون کمان قوی و کشیده است و نمی‌گذارد به سمت خود بگیرد.

برداشت: پیام ما قدرتی دارد که می‌تواند از دانه‌ای کوچک، قفل دهان یک مور را بشکند.

برداشت: حسادت و دشمنی در میان افرادی که به یکدیگر نزدیک‌تر هستند، بیشتر از کسانی است که در فاصله دور قرار دارند. به همین دلیل ارتباط نزدیک می‌تواند باعث ایجاد مشکلات و سختی‌های بیشتری شود.

برداشت: کسی که در خواب و خیال خود را سبک و آسوده می‌بیند، اگر چه ممکن است نسبت به آسایش و راحتی حریص باشد، در نهایت در درون خود، بار سنگینی را حمل می‌کند و با مرگ این بار بر دوش او باقی می‌ماند.

برداشت: نمی‌دانم چه مقدار از نوشته، پیام زبانی را می‌گیرد؛ اما نمک بر زخم عاشق، همچون مرهم کافور است.

برداشت: اگر از چشم‌های پاک و منصف به دیگران نگاه کنی، عیوب آن‌ها پنهان خواهد ماند. این یعنی که همیشه نباید به عیوب دیگران توجه کنیم.