غزل شمارهٔ ۳۰۹۷

برداشت: می‌خواهم لحظه‌ای مانند صبح باشم تا بتوانم دنیا را روشن کنم، همان‌طور که صبح نور می‌افشاند.

برداشت: به نظر می‌رسد که من به تمام زیبایی‌ها و امکانات دنیا به چشم سیر نگاه می‌کنم، اما در این لحظه فقط می‌خواهم از این خوشی و شادی که دارم لذت ببرم و به دنیای بیرونی وابسته نباشم.

برداشت: هر که دارای نفسی صحیح شده است، مانند عیسی، از کشتن و آسیب به دیگران نمی‌هراسد. من هم از گزندهایی که می‌تواند به من برسد نمی‌ترسم، اگر نفس من از وجود من ناشی شود.

برداشت: من از این محدوده و مشکلات فاصله می‌گیرم، حتی اگر به من تاج فریدون و تخت جمشید هم داده شود، به خاطر بی‌نیازی‌ای که دارم.

برداشت: هیچ بهره‌ای جز دردسر از سلطنت سلیمان نصیب من نمی‌شود، افسوس که اگر حتی انگشتری داشته باشم که جن را تحت سلطه خود درآورد، باز هم به درد من نمی‌خورد.

برداشت: من با اشک و ناله، داغ‌های تازه‌ی دردها را احساس می‌کنم. من شمعی هستم که در سوگ دیگران می‌سوزم و نورم به خاطر آن‌هاست.

برداشت: دلم پر از شادی و محبت است، اما در دل دیگران غم و داغی وجود دارد. مردم به خاطر بی‌خیالی من، از غم‌هایم بی‌خبرند، در حالی که شاید غم و اندوه دنیا از وجود من ناشی شده باشد.

برداشت: من نه از برتری و تکبر خود خوشحال هستم، بلکه همچون ابر بهاری که تنها به خود می‌بالد، دنیا به خاطر من شاداب و خوشحال است.

برداشت: من با یک نگاه به چهره‌ی طلایی‌ات، دلم را به شوق می‌آورم، حتی اگر در باغ بهشت همانند آدم، در انتظار تو باشم.

برداشت: اگر بخواهم دامنم را بر زمین بدوزم و گره بزنم، می‌خواهم این کار را با دقت و توجه انجام دهم. می‌خواهم که مانند مسیحا، رشته‌ای از مریم که به من مربوط است، در دستانم باشد.

برداشت: مرا به حال خود بگذار، چون خار سر دیوار که در سختی و خشکی زندگی می‌کند. اگر هم از من تنها یک قطره شبنم باقی بماند، آن را در طوفان می‌زنم و به حرکت در می‌آورم.

برداشت: به من اجازه نده که در هنگام رفتن، آینه به خودم نگریسته و عواطفی از خودم را ببینم. ای همراه، مواظب باش که خدشه‌ای به ذهن و روح من در این لحظه وارد نشود.

برداشت: به اندازه‌ای که نگاه بدش به من توجه دارد، من نیز آرامش دارم؛ تا زمانی که توجه و نگاهش از من کم‌تر شود.