غزل شمارهٔ ۳۰۹۵

برداشت: چطور می‌توانم امیدوار باشم که از زیبایی تو برومند شوم؟ وقتی که خضر، پیغام‌آور زندگی، از شدت تشنگی به آن چاه اشاره می‌کند.

برداشت: مرا از تلخی ناامیدی رها کن ای باغبان، چون شادی به مرگ تبدیل می‌شود، وقتی که گل در دست من باشد.

برداشت: نسیم ملایم و بی‌ادب به سوی عطر گل نمی‌آید، اگر مژگان بلبل به خارهای دیوار چمن برسد.

برداشت: تنها محبت و توجهی که از سوی برادران ناشی می‌شود، به مانند سیلی است. حتی اگر یوسف هم صد سال در مدرسه وطن باشد، باز هم از کسی دیگر محبت نخواهد دید.

برداشت: تو از غم و اندوه مرگ نمی‌توانی خارج شوی، مگر اینکه لباس احرام، برای مشتاقان، همان کفن باشد.

برداشت: به خودم نگاه می‌کنم و احساس می‌کنم که صحبت‌های من شبیه طوطی‌هاست که فقط از روی عبارات دیگران تقلید می‌کنند. از این رو، قصد دارم به ظاهر و اصل خود پایبند باشم و به جای تکرار، واقعیتم را بیان کنم.