غزل شمارهٔ ۳۰۹۴

برداشت: دوری تو برایم بهتر از نزدیکیت است، حتی اگر صد سال همچون آیینه در کنارم باشی.

برداشت: عاشق خورشید نمی‌تواند در آغوش گل احساس راحتی کند، چرا که شبنم، مثل خون عاشق، به زمین می‌ریزد تا در چمن وجود داشته باشد.

برداشت: کی هستم که بخواهم در دامن گل دست بزنم؟ همین برای من کافی است که یک خار از این باغ در پایم باشد.

برداشت: اگر کسی بدون پرده به زیبایی ماه کنعان نگاه کند، باید چشمانش را بپوشاند؛ زیرا زیبایی عزیزان به قدری است که اگر بر پیراهن یوسف هم باشد، احساس گناه و شرم می‌کند.

برداشت: در هیجانات عشق دل‌نگرانی وجود ندارد. برای عاشقان، چه چیزی بهتر از این که ماهی در عمق دریا آرام بگیرد و خوابش را در آب‌های عمیق ببیند؟

برداشت: بر ما که پروانه‌ای هستیم، نور یکتایی چیزی را نمی‌سازد؛ حتی اگر در یک جمع صدها شمع وجود داشته باشد.

برداشت: به خاطر شایستگی های خود به تحسین و تمجید دیگران اکتفا نکن، زیرا اگر کسی فقط به خاطر شنیدن صحبت‌های تو ابراز تحسین کند، این نشان می‌دهد که اثر واقعی کلام تو در دل او تأثیر گذاشته است.