غزل شمارهٔ ۳۰۹۳

برداشت: خوشا آن دردی که از نگاه بدخواهان پنهان بماند و خوشا آن زخم که مانند خرما در دل استخوان نهفته باشد.

برداشت: همیشه کاروان به دنبال من می‌آید و من مثل کسی هستم که نگران کسادی و کم‌فروشی پیش از رسیدن کاروان هستم.

برداشت: دل او به خاطر ناله‌ها و شکایت‌های من به شدت می‌سوزد، اما چرا هیچ‌کس اینقدر شجاعت ندارد که به بیان این نارضایتی‌ها بپردازد؟

برداشت: من خود را به شدت محافظت کردم و سعی کردم در برابر مشکلات مقاوم باشم، اما نمی‌دانستم که سرنوشت می‌تواند به راحتی قدرت دفاع من را بشکند.

برداشت: به خاطر یک اشتباه کوچک از دیگران ناراحت می‌شوم. اما در عوض، این که از چشمانم چیزی را پنهان کنم، برای کسی که در خواب عمیق است، دشوار خواهد بود.

برداشت: این نکته از حالات مجنون به ذهن می‌رسد که برای او حتی سنگی که کودک دیوانه پرتاب می‌کند، از ارزش بالایی برخوردار است.

برداشت: پاییز به آرامی زمین را می‌بوسد و دوباره به همان باغی برمی‌گردد که در آن بلبل با عشق و شور آواز می‌خواند.