غزل شمارهٔ ۳۰۹۲

برداشت: هر کس که با آگاهی و دانایی گام بردارد، در دنیا مانند تیغی برنده و مؤثر خواهد بود و کسی که از روی ناآگاهی و بی‌توجهی به فرصت‌ها پشت پا بزند، از موفقیت دور خواهد ماند.

برداشت: در دنیای من، فرمانروایی و حاکمیتی وجود دارد که تحت تأثیر شانس و اقبالمندیم قرار دارد، و سایه‌اش نشانه‌ای از آرامش و تنهایی است.

برداشت: از ترس و نگرانی فقر و نابودی، مثل کسانی که دل‌هایشان بیمناک است، رفتار نکن؛ که آب زندگی در تاریکی عدم و نیستی موجود است.

برداشت: به هیچ وجه از مراقبت دل‌ها در عالم یگانگی غافل نشو، زیرا حتی در سرزمین قدرت سلیمان، موجودی کوچک مانند مور می‌تواند به حریم امن وارد شود.

برداشت: اگر آسمان و روزگار بر وفق مراد من نچرخد و غمگین باشد، باز هم جای شکرگزاری است؛ زیرا وفادارانی که در دنیا به خوبی ظاهر می‌شوند، بیشتر از آنچه به نظر می‌رسد، در زندگی وجود دارند.

برداشت: در زندگی، اگر به اندازه تلاش کنیم، روزی و روزی‌مان به ما خواهد رسید. نباید منتظر بنشینیم؛ حتی مورچه‌ای که کوچک و ناتوان است، برای به دست آوردن روزی‌اش قدم برمی‌دارد.

برداشت: از صدای ناله و فریاد هیچ سودی نخواهی برد؛ کسی که به لذت‌های دنیوی وابسته است هرگز آرامش نخواهد یافت.

برداشت: گفتم که عشق می‌تواند دل‌های مهربان را به هم نزدیک کند، اما نمی‌دانستم که کسی که ظلم می‌کند، اول‌اش خود در یادگیری ظلم است.

برداشت: ثروت قارون در نظر کسی که دلش به خاطر عشق دچار درد و اندوه است، ارزشی ندارد.