غزل شمارهٔ ۳۰۹۱

برداشت: اگر در زندگی‌ات از چیزی می‌گذری، شاید به خاطر ارزشمندی آن چیز باشد، اما باید مراقب باشی که در این گذشتن حواست به ارزش واقعی آن باشد.

برداشت: در دوران جوانی از زیبایی‌ها و لذت‌ها بهره‌مند شو، چرا که در پیری نمی‌توان به راحتی از آن‌ها بهره برد و تنها یادگارهایی از دوران جوانی باقی می‌ماند.

برداشت: در کمترین زمان ممکن، زیبایی درختان بیشتر می‌شود و این زیبایی زیر دست کسی که از بزرگان و مهربانان باشد، نخواهد گذشت.

برداشت: دعای کسانی که بی‌نیاز هستند، هیچ‌گاه به‌سوی دیگری نمی‌رود. وقتی زبان از خواسته‌های دنیوی پاک شود، لبه‌ی تیغ همانند دود می‌شود.

برداشت: از ابروهای خمیده خود غافل نشو و از آن دوری نکن، زیرا مانند شمشیر مردان، که در کارزار به پیروزی می‌انجامد، بر روی قدم‌هایت اثر مثبت دارد.

برداشت: فقط حس خجالت باقی مانده است و دیگر نمی‌توان در برابر کسانی که اهل سخن هستند، آرامش داشت. آدمی همچون قلم باید همیشه آمادهٔ بیان و نوشتن باشد.

برداشت: اگر کسی به مال و ثروت عادت کند و به آن وابسته باشد، نمی‌تواند از ثروتمندان و داراها دور شود. اما کسی که جوانمرد و با شخصیت است، دلش از داشتن و نداشتن پول خرسند می‌شود.