غزل شمارهٔ ۳۰۸۹

برداشت: لب‌های زیبا و خوش‌رنگ معشوق باید از دسترس افراد نامناسب دور باشد. چرا که مانند شکر در دل شب، باید از سر و صدا و مزاحمت دور بماند تا امن و بی‌خطر بماند.

برداشت: در روز قیامت، هر دزد که با نگهبانان همراه باشد، در سایه زلف سیاه معشوق به عذاب می‌افتد.

برداشت: شادمانی و خوشحالی در میان انسان‌های ضعیف و آسیب‌پذیر بیشتر می‌شود، همان‌طور که گلی با لبخند در میان خارها و علف‌های بی‌رحم می‌روید و زیبا جلوه می‌کند.

برداشت: چه سودی دارد که زیبایی‌های گلستان را ببینی در حالی که دل شاداب تو در قفسی محبوس باشد؟

برداشت: اگر از ناله و گریه و زاری پرهیز نکنی، به جایی نمی‌رسی و کاروان زندگی‌ات بی‌صدا و بی‌حرکت باقی می‌ماند.

برداشت: اگر می‌خواهی سخنانت با دقت و حکمت باشد، قبل از هر چیزی خوب فکر کن. چرا که انسان باید برای رسیدن به درک و حقیقت، درون خود را نیز کاوش کند.

برداشت: آگاهان به اندازه‌ای که در کار و خودسازی خود پیشرفت کرده‌اند، از سقوط و شکست نمی‌ترسند، زیرا اگر تلاش و کوشش کافی داشته باشند، می‌دانند که آثار مثبت کارشان به زودی به ثمر می‌نشیند.

برداشت: افکار عجیب و غریب من به خاطر بی‌خانمانی و غربت نمی‌تواند بیرون بیاید، چرا که فریادی سرگشته‌ است که هیچ‌کس نیست تا به آن پاسخ دهد.

برداشت: نفس آدمی با آرزوهای دور و دراز آرامش ندارد و همیشه درگیر پیچیدگی‌های زندگی است، حتی اگر در جایی راحت باشد، باز هم دچار دغدغه است.