غزل شمارهٔ ۳۰۸۵

برداشت: بهشت و دوزخ ما به جدایی و وصال آن پسر بستگی دارد؛ راه مردم مانند موی کمر باریک است.

برداشت: به خاطر زیبایی و جذابیت صورت او، به نوعی از خطر و آتش آن پناه بردم، اما نمی‌دانستم که شدت و شدت این شعله، زیباتر و آتشین‌تر از چیزی است که تصور می‌کردم.

برداشت: وجود شخصی که در ذات خود بد است، در کنار افراد نیکو تأثیری نخواهد داشت و ارتباط با او نمی‌تواند دل را از سختی‌ها رهایی بخشد، حتی اگر در کنار او هم انسان‌های خوب دیگری باشند.

برداشت: فراموشکاری در برابر فرصت‌های زندگی جایی ندارد؛ باید در این میدان فعال بود و به دنبال خواسته‌هایمان رفت، زیرا تنها افرادی که جسور و شجاع هستند می‌توانند به آرزوهایشان برسند.

برداشت: سر خود را به نشانی ارادت بر زمین بگذار و از هرگونه نگرانی فارغ باش، زیرا حتی خون مرده نیز از آسیب و آزار ایمن است.

برداشت: شبنم با انرژی و زیبایی خورشید به زندگی بازمی‌گردد، اما اینگونه نیست که همواره در ذهن ما حضور داشته باشد، چون ممکن است در سفر باشد و در دسترس ما نباشد.

برداشت: مدت‌هاست که زبان دلپذیر و شیرین کلام، دل را می‌گزد و اگر دل خوشایند باشد، باز هم بر این کار ادامه می‌دهد.