غزل شمارهٔ ۳۰۸۰

برداشت: دل تاریک من با روشنایی صبحگاهی روشن شد و چراغ من که به زندگی روشنایی می‌بخشد، به خاطر این نور الهی درخشان گردید.

برداشت: انسانی که به‌تازگی با مشکلات و چالش‌های زندگی روبه‌رو شده، از شدت بحران و دیوانگی، به‌گونه‌ای غافل و بی‌اندیشه، به پادشاهی و مقام دست یافته است.

برداشت: بهار باعث شده است که زیبایی و سرزندگی در چشم‌ها نمایان شود، مانند گل‌های زیبا. عشق به کسانی که چهره‌شان مانند گل لاله است، دل‌ها را شاداب کرده و زیبایی ظاهری هر فردی که دلی خسته و بی‌مهر دارد، روشن‌تر می‌شود.

برداشت: امید من به یکباره با دوری از لب‌هایت به صد برابر افزایش یافت؛ مانند آب زندگی که قسمت خضر از تاریکی و سیاهی جدا شده است.

برداشت: چرا باید آدم به خاطر رفتارهای بدش ابزار دست شیطان شود؟ او می‌تواند با خُلق نیکو، مظهر رحمت خداوند باشد.

برداشت: پاکدامنی می‌تواند به سادگی با رفتار ناپسند به دیگران آسیب بزند، همان‌طور که یعقوب در زندان و چاه به‌واسطه بی‌گناهی‌اش به سختی گرفتار شد.

برداشت: به خود زینتی اضافه نکن و به ظواهر نپرداز، چون افرادی که با بینش محدود زندگی می‌کنند. عمر شمع کوتاه است، اما می‌تواند در نهایت به تاجی زرین تبدیل شود.

برداشت: پیش از آن که به پایان عمر برسید، با کم کردن تعلقات دنیوی، از جسم و دنیای مادی خود دل بکنید، زیرا سرانجام ناچار از این دنیای فانی خارج خواهید شد.

برداشت: بهتر است که از خجالت چیزی نگویم، زیرا رو سیاهان به خاطر اشتباه کوچک من بیش از حد معذرت‌خواهی کردند.