غزل شمارهٔ ۳۰۷۷

برداشت: چشم‌های زیبا و تازه‌نفس او مانند آهوهایی است که به دام می‌افتند. عجب اینجا ست که من نیز به این زیبایی دل باخته و در دام عشق او گرفتار شده‌ام.

برداشت: لحظه‌ای که عیسی جان می‌بخشد، مانند ضربه شمشیر بر جانم تحمل‌پذیر است، زیرا درد او بر درد من العان تسلط دارد.

برداشت: من پرنده‌ای هستم که در آتش melodies می‌خوانم و هر بار که در دام افتادم، تمام توانم را صرف دور کردن نگاه بد و ناپاک می‌کنم.

برداشت: در این زمان که به پای او مانند آب روان فرود آمدم، چه چیزی جز باری که از عشق او بر دلم نشسته به دست نیاوردم؟

برداشت: من همان گلبرگ ناراحت باغ زندگی هستم که خواب تلخ و غم‌انگیزی از نرگس معطر را به خاطر زهر خنده‌ام تجربه کرده‌ام.

برداشت: من بیشتر از آن که به مقام و جایگاه فکر کنم، به تلاش و زحمت اهمیت می‌دهم. مانند ماهی که در چاه است و با وجود سختی‌ها و دشواری‌ها، به خاطر تلاش و صبرش به علو و بزرگی دست یافته‌ام.

برداشت: عهد و پیمانی که داشتیم، به خطری تبدیل شد و من از او جدا شدم، هرچند که دلم به خاطر این جدایی درد می‌کند.