غزل شمارهٔ ۳۰۷۶

برداشت: چشمی که همیشه گریه نکند، بار سنگینی بر دل می‌گذارد. هر ابری که بدون بارش باشد، مانند غبار بر دل باغچه می‌نشیند و زیبایی را از بین می‌برد.

برداشت: چطور می‌توانم خود را به دوش او بیندازم و این بار سنگین را تحمل کنم؟ زیرا بر اثر عشق، بار سنگینی بر دوشم احساس می‌کنم که حتی آسمان را به زیر کشیده است.

برداشت: اگر اوضاع و احوال دنیا به هم ریخته و ناپایدار شده است، نگران نباش و آرامش خود را حفظ کن. این بی‌نظمی‌ها باعث نمی‌شود که احساسات و افکار تو نیز درهم و پریشان شوند.

برداشت: هرگز گناه را کوچک مشمار، اگر نمی‌توانی عواقب رسوایی‌اش را تحمل کنی. زیرا به خاطر یک دانه گندم، آدم از باغ بهشت بیرون رانده شد.

برداشت: من در دل پاک و روشن خود هیچ کینه‌ای ندارم و از خجالت، در هر جایی که دشمن به چالش کشیده شد، مثل آب شدم و محو شدم.

برداشت: در آسمان هم، اگر بخشش بدون منت وجود نداشت، خورشید به خاطر ماه نو خود را خم نمی‌کرد.

برداشت: عالم براق و نورانی است و برکت و فیض، در گفتگو با انسان‌های پاک و شریف وجود دارد. مانند اینکه مریم، در آسمان، به خاطر عفت و طهارتش به پرواز درآمده است.

برداشت: زهر بدبختی نمی‌تواند مرا وادار به سکوت کند، دلم که به شدت درگیر احساسات است، مانند قلمی است که در دست من شکسته و به همین دلیل این درد عمیق برایم غیرقابل تحمل شده است.

برداشت: غم عاشق به دل معشوق نفوذ می‌کند و با آوای آه و دود قمر، او را به یاد می‌آورد. در نهایت، به خاطر این اندوه، مانند شمعی در حال سوختن، او نیز در غم و ماتم می‌ماند.

برداشت: بهتر است که انسان از قطع وابستگی‌ها خودداری کند؛ زیرا این ایجاد برش‌هایی در دنیا و مملکت باقی می‌گذارد که می‌تواند به مانند شمشیری باشد که سرزمین ابراهیم ادهم را نیز تحت تأثیر قرار داده است.

برداشت: دامان لیلی نماد عشق و زیبایی است و هر چیزی که از آن برمی‌خیزد، یعنی هر اشکی که از چشمان مجنون جاری می‌شود، نشان‌دهنده احساسی عمیق است. همچنین، دشت و طبیعتی که به خاطر عشق و یاد لیلی شاداب و خوشبو می‌شود، نمایانگر تأثیر عشق بر زندگی و سرزندگی است.

برداشت: سخن در دل آهنین جا می‌گیرد مانند جوهری که طوطی را در دل آیینه از کلام آگاه می‌سازد.

برداشت: جهان در تاریکی به سر می‌برد، اما سخنان پرشور و حرارت من مانند چراغی است که زندگی و روشنی به محفل‌ها می‌بخشد.