غزل شمارهٔ ۳۰۷۴

برداشت: دریافت نعمت و خوشبختی، به اندازه‌ی تناسب و تلاش هر فرد خواهد بود و هیچ کس نمی‌تواند از دریای بزرگی فقط یک قطره‌ی بیش‌تر از آنچه که برایش مقدر شده، به دست آورد.

برداشت: اگر کسی از درخشش و زیبایی مهر و ماه سیراب نشود، هرگز از تکرار لذت‌های شیرین و لمس لب‌های زیبا پشیمان نخواهد شد.

برداشت: بار سنگینی که بر دل بزرگترها است، به راحتی و با سوزن عیسی نمی‌توان از دوش آنها برداشت. این بار بر گردون (دنیا) نخواهد رفت و همچنان سنگینی خود را خواهد داشت.

برداشت: سیل دریا به رنگ خود نمایان می‌شود و دل‌های روشن، غبار خط حریف را نشان می‌دهند. زیبایی و خوشی هر روز بیشتر و بیشتر نمی‌شود.

برداشت: زلیخا با گفتگو و حضور یوسف، دورانی که از او فوت شده بود را به دست آورد. در عشق و محبت، کسی ضرر نخواهد کرد.

برداشت: غبار گناه و نقص ما در دل نخواهد ماند و رحمت الهی ما را دربر خواهد گرفت؛ مسیر زندگی تغییر خواهد کرد و مانند سیل دیگری نخواهد بود.

برداشت: از چشم‌های بازیگوش لیلی، گوشه‌ای زیبا نمایان می‌شود. صائب، غبار وجود بی‌نظم و پریشان ما مانند مجنون نخواهد شد.