غزل شمارهٔ ۳۰۷۳

برداشت: اگر گل به همین شکل رشد کند، به زودی بسیار برجسته و زیبا خواهد شد. همچنین، رگ‌های ابر بهاری به شکل کنگره‌های خوش‌نما در خواهند آمد.

برداشت: اگر این‌گونه باشد که هوای بهار در میخانه‌ها چنین خواهد بود، پس از کسادی و خستگی دلی را نخواهید یافت.

برداشت: اگر بهار به شدت و شتاب بیاید، عقل و درک دنیا را به هیجان خواهد آورد و زنجیرهای جنون را که به خاطر قدرت عشق و شورش درونی، از هم خواهد گسست.

برداشت: اگر فیض و رحمت خداوند به مانند بارانی در سطح عموم پخش شود، آن گاه زاهدان خشک و بی‌روح که تنها به ظواهر دین پایبندند، از محدودیت‌ها و قید و بندهای خود رها خواهند شد و به معنای واقعی زندگی نزدیک می‌شوند.

برداشت: من بی‌طاقت‌ها مانند سیلی هستم که نمی‌توانم خودم را کنترل کنم و به سوی دریا می‌روم. هر کسی که به ما ملحق شود، به همین سمت خواهد آمد.

برداشت: هرگز ناامید نشو اگر امروز اشک‌هایت بی‌فایده به نظر برسند، چون هر قطره‌ای از آب دریا در نهایت به سخاوت و عمق آن افزوده می‌شود.

برداشت: صائب می‌گوید که با گفتگو و تبادل نظر، دل انسان شاد می‌شود، اما او نمی‌داند که اگر خاموش شود و سکوت کند، بهشت برایش مسدود خواهد شد.