غزل شمارهٔ ۳۰۷۱

برداشت: اگر چنین صورت زیبایی از باده به این شکل سرخ‌فام شود، از جوشیدن مغز، بسیار شور و شوق به وجود خواهد آمد و این شور و شوق بی‌پرده و بی‌پناه است.

برداشت: افراد بیمار وقتی به یکدیگر نگاه می‌کنند، احساس می‌کنند که درد و رنج آن‌ها درک شده است و ممکن است به همین خاطر خودشان را بیشتر در درد و رنج بیابند.

برداشت: دیوانه ما را به شهر نبرید، که در دامن صحرا آرامش داریم؛ چون هر کسی در اینجا موی دست و دل در کارش به هم می‌ریزد.

برداشت: من در روزی که نقطهٔ خال او سبز شد، به این فکر کردم که اگر این مرکز باشد، دیگر هیچ چیز نظم و قاعده‌ای نخواهد داشت.

برداشت: تنهایی می‌تواند زندگی سخت و تلخ را به شیرینی تبدیل کند، و در غیر این صورت حتی خضر، نماد جاودانگی و زندگی، نیز از زندگی خسته و بیزار خواهد شد.

برداشت: هر کس که از غفلت بیدار نشود و اشک پشیمانی نریزد، به زودی با سختی و درد سر از خواب سنگین خود بیدار خواهد شد.

برداشت: اگر دهان بادپیما از گفتار بیهوده پاک باشد، در سکوت خود می‌تواند گنجینه‌ای از اسرار را در بر داشته باشد.

برداشت: آزادگی و زیبایی یک انسان مانند سرو است و هر کسی که در محل خود فضایی خوشبو و دلپذیر دارد، در روزهای سخت و دردناک زندگی نیز به زیبایی و ارزش خود ادامه می‌دهد.

برداشت: زمینه‌ای برای بیداری و توجه به واقعیت‌ها به وجود آمده است، ولی من نمی‌دانم کی شانس و مقدر من نیز به بیداری خواهد رسید و چشم‌های من به حقیقت زندگی باز خواهد شد.

برداشت: با اشتیاق و انگیزه به دنبال هدف‌های خود برو، زیرا هرچند در راه با مشکلات و چالش‌هایی برخورد می‌کنی، اما در نهایت به نتایج مثبت و زیبایی دست پیدا خواهی کرد.

برداشت: کسی که از تلاش و زحمت دست بکشد، نمی‌فهمد که چطور به مانند تابوتی بر دوش دیگران خواهد بود و بار آنان را سنگین‌تر می‌کند.

برداشت: وقتی جوانی به پایان می‌رسد و دوران پیری آغاز می‌شود، غافل از اینکه این حالتی که دارم، یعنی مستی، چه زمانی به پایان خواهد رسید و کی از خواب غفلت بیدار خواهم شد.

برداشت: اگر زیبایی گل در باغ به اوج برسد، تماشای آن خارج از دیوارها به شدت دلربا و جذاب خواهد بود.

برداشت: هر گفتار و سخنی باید با عمل همراه باشد، زیرا بدون عمل، گفتار هیچ فایده‌ای ندارد. صائب، به تو می‌گوید که مانند خودکار که فقط می‌نویسد، عمرت در گفتن باقی نخواهد ماند.