غزل شمارهٔ ۳۰۶۸

برداشت: چه کسی می‌تواند در دل این ویرانی زندگی کند؟ جز حس تنهایی، کسی دیگر نمی‌تواند در کنار ما باشد.

برداشت: اگر در دری ویرانه وجود نداشته باشد، غبار دل می‌تواند در جای غم‌انگیز ما جمع شود.

برداشت: دل ما به خاطر ناامیدی به شدت می‌تپد و احساسات ما در ویرانی‌های زندگی‌مان زنده است، حتی اگر مانند جغدی غمگین و تاریک باشد.

برداشت: شمع که نورش ما را از هم دور می‌کند، نمی‌داند که گفتگوهای گرم و صمیمی ما می‌تواند مانند پروانه‌ای به دور او بچرخد.

برداشت: اگر کسی از کفار برژلبی از نعمت‌ها شکایت کند، نباید ناراحت شود، زیرا درد و ناله او به معنای آن نیست که ما در تنگنا هستیم؛ بلکه بلایی بر او نازل شده که می‌تواند ما را به آسمان برساند و منزلت ما را بالا ببرد.

برداشت: اگر ساقی به مست‌ها توجه نکند و از دل‌های غمگین ما غافل شود، میخانه ما همیشه پر از درد و حسرت خواهد بود.

برداشت: اگر طوفان دریا نتواند ما را از خاک مان جدا کند، چه کسی می‌تواند معمار دل ویران ما شود؟

برداشت: اگر نتوانیم به تماشای کودکان ادامه دهیم و از آن دور شویم، آیا ممکن است که بند دل دیوانه‌مان باز شود؟

برداشت: از خودپرستی، انسان هرگز سیر نخواهد شد. حتی اگر در حریم مقدس کعبه باشد، می‌تواند به بت‌خانه‌ای برای نفس کافر تبدیل شود.

برداشت: هر کسی که سعی کند جریان بی‌پروا و بدون کنترل زندگی را به سوی خود بکشاند، قادر است به جمع گریه‌کنندگان عاشق ما بپیوندد.

برداشت: ما فردی آزاده و شریف داریم که با وجود اینکه بی پول است، می‌تواند نیکی و خوبی‌هایی برای ما به ارمغان بیاورد.