غزل شمارهٔ ۳۰۶۵

برداشت: رنگ زیبای چهره‌ات باعث شده است که چمن‌ها سرشار از زندگی و طراوت شوند و در دوران تو، گل‌ها بدون خار رشد کنند و خارها از لباس‌ها کنار بروند.

برداشت: اگر شب‌های غریب، نقش زیبایی‌های زلف تو را ببیند، همه خوبی‌مردان از سرزمین‌های خود آواره و دور خواهند شد.

برداشت: در دنیای وحدت و یگانگی، راهی برای تعدد و کثرت وجود ندارد. مانند یوسف که به خاطر حجاب و کوتاه بینی برخی، در پوشش‌های مختلف پنهان شده است.

برداشت: دل بی آرزو مانند جامه‌ای پاک و خالی از هوس، می‌تواند به خوبی از زیبایی‌ها و خوبی‌های زندگی بهره‌برداری کند. همچون گوهری درخشان و شجاع که در میان قطرات شبنم بر گل‌ها درخشش دارد، دل انسان نیز در میان زیبایی‌های طبیعت می‌درخشد.

برداشت: از جایی که به دوری و تنهایی نشسته‌ای، قدمت را بیرون بگذار و به اجتماع بپیوند، زیرا عمرت مثل شمع در حال سوختن سپری شده و فقط در اندوه و گریه گذشته است.

برداشت: بگذارید گفت‌وگوها لذت‌بخش باشد برای کسانی که ارزش زمان را نمی‌دانند، چون ما در گوشه‌ی تنهایی‌مان از حرف‌های بی‌محتوا و بی‌فایده بهتر می‌دانیم.

برداشت: زمانی که دامنه‌های زیر خاک به چشم مردم نمایان می‌شود، هر کلمه‌ای به خاطر نبودن رونق و کسادی، مانند پرده‌ای بر روی سخنان قرار می‌گیرد.

برداشت: از تلخی ناکامی‌ام، بال و پرم سبز و سرسبز شد. صائب، مانند طوطی که داستان‌های محافل را نقل می‌کند، من هم سخنانی را به زبان می‌آورم.