غزل شمارهٔ ۳۰۶۳

برداشت: از پیری و دنیاخواهی، نفس طمع‌کار به تنگنای بیشتری دچار شده و گدا، به خاطر نادانی‌اش، با کاسه‌ای در گوشه‌ای نشسته است.

برداشت: نمی‌توانم از انتقادات و سختی‌های زندگی ناامید شوم، زیرا در دل من، یاد و خاطره‌ها به اندازه‌ای پررنگ هستند که هیچ چیزی نمی‌تواند آن‌ها را محو کند.

برداشت: برخی از عشق بازان به دلیل حسادت و رقابت، دچار مشکلات و بدبختی‌های عمیق‌تری می‌شوند. مانند زلیخا که به خاطر عشقش به یعقوب، چشمانش را از دست داد، اما در عوض، یعقوب توانست با دوری از زلیخا به بصیرتی عمیق‌تر دست پیدا کند.

برداشت: چشم‌های او مانند طوقی زیباست که نمی‌توانند به هم بیایند و تماشای آن قامت زیبای سرو مانند را برایم سخت کرده است.

برداشت: نمی‌دانم چه بگویم از این که به خاطر عشق او، تمام وجودم تغییر کرده و روح و جانم دچار تحول شده است.

برداشت: طبیعی است که من به درستی از آن ظالم انتظار رحم و مروت نداشته باشم، چرا که حتی مومیایی که از سنگ سخت بیرون آمده، امیدی ندارد.

برداشت: بخت بد نمی‌تواند مانع از درخشش زیبایی و کلام شیرین و دلنشین شود، چرا که چشمی که بیناست و واقعیات را می‌بیند، می‌تواند با نور و روشنی، دل‌ها را جلا بخشد.

برداشت: صائب، دامن پاکی و عصمتش تاب و تحمل دست اندازهای روزگار را ندارد، زیرا بوی پیراهن آواره زلیخا به مشامش می‌رسد.