غزل شمارهٔ ۳۰۶۲

برداشت: ماه نو عید از آسمان تاریک نمایان شد و کشتی مملو از شادی و خوشحالی از دریای غم خارج گردید.

برداشت: از زمان ظهور ماه نو، دل‌ها مانند آینه‌ای صاف و شفاف شدند، به طوری که هر کس احساسات و افکارش را بدون هیچ مانعی به راحتی نشان داد.

برداشت: بهتر از روشندلی، وجود تیر شهابی نیست. شیطان که به خاطر زاهد باریک شده است، تا زمان رویت هلال عید، خودش را پنهان کرده بود.

برداشت: ای ساقی، مرا با پر کردن مداوم لیوان‌ها دریاب، زیرا که بر تنم پوست خشک و زهد و پارسایی وجود دارد و این وضعیت مرا همانند مینا، شکسته و آسیب‌دیده کرده است.

برداشت: در جستجوی هلال عید، به چشم‌های زیادی از آسمان نگاه می‌کردم، اما تنها یک بار، آن ماه نو که در جریان باده‌ها بود، نمایان شد.

برداشت: طلایی رنگی مانند طاووس از مکان پنهانی خود بیرون آمد، هرچند مدتی از دید پنهان بود مانند موجود افسانه‌ای عنقا.

برداشت: با یک ناخن نمی‌توان گره‌ای را باز کرد، همان‌طور که نمی‌توان از مشکلات دل به راحتی عبور کرد. در روز عید، در حیرت هستم که این قفل‌ها چگونه باز خواهند شد.

برداشت: مثل بویی که از جمع شدن گل‌ها به وجود می‌آید، در روزهای خوش و سرشار از زیبایی، دختر زیبای باغ گل‌ها جلوه‌گر شده است.

برداشت: آیا ساز نمی چرخد چون قانون خوشی ها و لذت جویان است؟ که سازی دیگر برای صائب در زمان نو آماده شده است.