غزل شمارهٔ ۳۰۶۰

برداشت: اگر دل دیوانه‌ای در شبکه عشق او اشکی می‌ریزد، در چشم دوربینی، قیمت و ارزش آن اشک به شکل خون نمایان می‌شود.

برداشت: زمانی که جو و شرایط بسیار غم‌انگیز و ناراحت‌کننده شد، به‌حدی که حتی گرد و غبار بر روی کتاب مقدس، همانند بال و پر پروانه، فرو می‌ریزد.

برداشت: به پیش برو ای نصیحت‌گر، دل مرا با تذکراتت نازک‌نشکن؛ چرا که بی‌تابی و آشفتگی من به حدی است که می‌تواند هیاهویی عظیم به پا کند.

برداشت: صیاد با فریب و دلسوزی خود، من را به دام انداخته است. او با ریختن دانه‌های شادمانی برای پرندگان، آنها را به دام می‌کشد و من هم به همین ترتیب، بدون هیچ دانه‌ای در دام او گرفتار شدم.

برداشت: دل سنگین و مضطرب من به خاطر تشنگی و نیاز عمیق به عشق، در حال و هوای خاصی است. احساس می‌کنم که آب زندگی و شادابی از زلف او، به آرامی و به شکلی دلپذیر در حال ریزش است.

برداشت: خروش و هیاهوی قیامت آسمان ما را ترسانده و به حالتی دیوانه‌وار درآورده است. چه بی‌مورد است که رنگ سیلاب در ویرانه‌ها بریزد.

برداشت: نمی‌دانم چه چیزی باعث می‌شود که دور این شمع بچرخد، اما به نظر می‌رسد غیرت و احساسات شدیدش موجب می‌شود که آتش را به سمت پروانه بریزد.

برداشت: من با کلام خود اثر شگفت‌انگیزی را در کاغذ خلق کرده‌ام، به‌طوری‌که شرابی را به تصویر کشیده‌ام که بوی آن دل‌ها را تحت تأثیر قرار می‌دهد و باعث می‌شود پیمانه‌ها پر از احساس شوند.