غزل شمارهٔ ۳۰۵۹

برداشت: زیاد آن ظالم از چهره من رنگ می‌پاشد و دل این شیشه ظریف به خاطر نام سنگین می‌شکند.

برداشت: نمی‌دانم چه شگفتی‌هایی در این باغ رخ خواهد داد، چرا که معمار بهار با رنگ گل‌ها در حال خلق زیبایی‌های تازه است.

برداشت: در فصل پاییز که همه چیز به زردی و خشکی می‌گراید و غم و تنگدستی غالب می‌شود، کسی نمی‌تواند در این زمان، رنگ و بویی از شادابی و زیبایی ببیند. اما هر کس که دلش شاد است و روحش سرزنده، می‌تواند به رغم این همه رخوت و غم، زیبایی‌ها را به نمایش بگذارد و گل‌های رنگارنگی از خود بریزد.

برداشت: ای دشمن ایمان، از ناله و گله‌گذاری ما نترس، زیرا کسی که دل و جگر از خود خالی کرده، نخستین سنگر و سلاح جنگ را به خود می‌ریزد.

برداشت: مصیبت و بلاهای آسمانی از آزار و آذیت مردم دست کشیده است، و همینطور گلی به نام نرگس نیلوفری، فریب را پخش می‌کند.

برداشت: دل بی‌قرار من، مانند سرمه‌ای برای چشمان غزالان می‌شود و هنوز هم از دلش نمی‌تواند خود را کنترل کند، به طوری که به سمت کودکان سنگ می‌افکند.

برداشت: آیا زلف بلند او کوتاه شده است؟ چون که زیبایی تازه‌ای از خطوطی که به رنگ شبرنگ هستند، می‌ریزد.

برداشت: هرگز لحظه‌ای نیست که فتنه‌ای وجود نداشته باشد. چشمان کبود او همیشه در درد و رنج هستند و بلا از آسمان همچون رنگی در مینا، به طور مداوم می‌بارد.

برداشت: در هر لحظه از زندگی، مشکل و چالش وجود دارد و چشم‌های کبود او نشان‌دهنده درد و رنجی است که به طور مداوم بر او می‌رسد. رنگ مینا، نازک و لطیف است و از آسمان به زمین می‌ریزد، از این رو نشان‌دهنده رنج و سختی‌های پیوسته اوست.

برداشت: آرایشگر آن دستان زیبا چه زیبایی به آنها می‌بخشد؟ در حالی که خون بیگناهان به طور مداوم از چنگ آن‌ها میریزد.

برداشت: دست میله‌های سخت مثل آهن، برای رهایی از فشار ممسکان، به زحمت توانسته است تکه‌ای بیاورد. این شعله‌هایی که از سنگ خارج می‌شوند، نشان‌دهنده‌ی عزم و اراده‌ای قوی است.

برداشت: طوفان می‌تواند برای خاک شیرینی و حلاوتی به ارمغان بیاورد، اگر اینطور باشد که شکر از دهان تنگی به بیرون بریزد و طعم خوبش پخش شود.