غزل شمارهٔ ۳۰۵۸

برداشت: غم و اندوهی همیشه در دل من وجود دارد که مانند بارانی از سینه‌ام می‌ریزد. درویش همواره در خانه‌اش با گرد و غبار مواجه است که از سقف می‌ریزد.

برداشت: در دامن صدف، گوهر را مشاهده کردم و این به من اطمینان داد که دهقان، تخم لطیف و باکیفیت را در زمین حاصلخیز می‌کارد.

برداشت: زمین یک جواهر گرانبهاست که از خون شهیدانش سرشار است و هنوز هم میل و کشش به ریختن خون از زخم‌هایش دارد.

برداشت: از صورت تو عرقی ریخته شد و دل‌های عاشق به شوق و شعف افتادند، مانند ستاره‌هایی که از آسمان به زمین می‌بارند، در روز قیامت می‌افتند.

برداشت: اگر خضر، که نماد زندگی و حیات جاوید است، باده خوش‌رنگ و شاداب را ببیند، از شفافیت و زیبایی زندگی زیر پای تاک می‌ریزد.

برداشت: سر مینا به رنگ سبز است و در میخانه، همت و اراده، نعمت و بخشش خود را بی دریغ بر زمین می‌ریزد.

برداشت: هر بار که با کلمات سرد و بی‌احساس به دل کسی آسیب می‌زنید، نمی‌دانید که همین لرزش و ناراحتی دل، بر روی آسمان‌ها و ستاره‌ها نیز تأثیر می‌گذارد و باعث می‌شود که ستاره‌ها از جایشان بیفتند.

برداشت: زاهد از نوشیدن می در کاسه‌ای منع می‌کند، اما نمی‌داند که مستی و حالت‌های عمیق فهم و درک، در دل او جا دارد.