غزل شمارهٔ ۳۰۵۴

برداشت: گلی که در پیراهن من می‌افتد، در میان دیگران و در جایی که نباید، پخش می‌شود و به آن‌ها نیز می‌رسد.

برداشت: اگر ظرف من کم باشد، فرقی نمی‌کند که دو جهان را به هم بریزم؛ زیرا کیفیت دیدار، شراب را در جام من می‌ریزد.

برداشت: هر کجا که گفتگو و سخن را خوب به راه اندازیم، زمین مانند بساط جواهر می‌شود و از آن جا که سخنان دلنشین و رنگارنگی جاری می‌شود، همچون الماس و گوهرهای قیمتی در دل می‌ریزد.

برداشت: شخصی که مست شده و نمی‌تواند خود را کنترل کند، به خاطر زیبایی و رفتار تو تحت تأثیر قرار گرفته و هر نقشی که بر زمین می‌زند، نشان‌دهنده تأثیر عمیق تو بر اوست.

برداشت: در این دریا، صدفی که درونش گوهرهایی از زیبایی و ارزش دارد، به خود می‌بالد و از شجاعت و جوانمردی حرف می‌زند، در حالی که تحت فشار و خطر قرار دارد و زیباترین جواهراتش را با دل و جان به نمایش می‌گذارد.

برداشت: در عالم وحدت، هیچ تفاوتی میان کفر و دین وجود ندارد. زمانی که دل به وحدت پیوسته باشد، مانند تسبیحی است که دانه‌هایش از هم جدا می‌شوند و نمی‌توان آن را به مذهب خاصی وابسته کرد.

برداشت: من مانند نخیله‌ای بلند هستم که در سرزمین دیوانگی قرار دارم و دائما در معرض سنگ‌هایی هستم که از همه طرف به من می‌ریزند.