غزل شمارهٔ ۳۰۴۹

برداشت: کیست که از درد دل شیدا ناله می‌زند و کسی صدای او را نمی‌شنود؟ کیست که دلی سوخته دارد و دودش از آتش درونش بلند نمی‌شود؟

برداشت: بیهوده است ای ابر که با زحمت خود، دریای رحمت را به طوفان‌ها دچار می‌سازی، زیرا هیچ غباری از خاطر ما پاک نمی‌شود.

برداشت: همواره در ذهن من احساساتی وجود دارد که مانند غباری بر چشمم نشسته و مانع دیدن وضوح می‌شود. این احساسات به من می‌گویند که چطور ممکن است دریا سطحی صاف و بدون گرد و غبار داشته باشد؟

برداشت: اگر کسی از مقام بلندش سقوط کند، باز هم امکان دارد که زنده بماند؛ اما کسی که از دلش دچار افت شود و ناکام بماند، دیگر نمی‌تواند به حالت قبلی خود برگردد.

برداشت: کدام شب است که یاد آن معشوق در دل من می‌افتد و مانند آتش سرکش نمی‌تواند از جای خود بلند شود؟