غزل شمارهٔ ۳۰۴۶

برداشت: دل هر شخصی به خاطر احترام به کلامی از جای خود حرکت نمی‌کند، حتی اگر روز قیامت نزدیک او باشد و او بخواهد به پاخیزد.

برداشت: دست‌هایی که توانایی نفوذ در دل و احساسات را دارند، واقعاً شگفت‌انگیز هستند. جای تعجب است که چرا همچنان جواهری از دریا به این شکل بیرون نمی‌آید.

برداشت: عاشق به خاطر درد و رنج خود نمی‌خواهد به سادگی از مشکلات بگذرد و از زحمتش کم نمی‌کند. غبار از دامن صحرا نیز به راحتی برنمی‌خیزد و این نشان‌دهنده تلاش و رنجی است که برای به دست آوردن چیزی می‌کشیم.

برداشت: جنگ و جدال از عشق و دوستی محبوب سر برمی‌آورد و غم دوری هرگز از دل عاشق نمی‌تواند رخت بربندد.

برداشت: هیچ شعله‌ای نمی‌تواند ریشه‌های عشق را بسوزاند، و از دل‌های بیمار، غم و اندوهی برنمی‌خیزد.

برداشت: چگونه ممکن است فرهاد ناله کند، در حالی که زیبایی شیرین صدای تیشه‌ای از فولاد را ندارد که از دل سنگ خارا برآید؟

برداشت: به زیر دامن صدف نرو و به دنبال جواهرها نباش، چرا که بدون آب، گوهری از ابر من به دریا نمی‌رسد.

برداشت: وقتی نفس انسان در حضور محبوب آرامش پیدا کند، چگونه می‌تواند به فعالیت‌های دیگر بپردازد؟ زیرا زیبایی و جذابیت او به قدری خاص است که حتی آتش نیز از حرکت بازمی‌ماند.

برداشت: عشق او در دل، به کمک نمی‌آید و به صدا و فریاد نمی‌رسد. این مرغ mythical و افسانه‌ای که از کوه قاف می‌آید، نمی‌تواند به راحتی و به سادگی برآید.

برداشت: هیچ کس در برابر زیبایی و وقار او از روی انصاف احترام نمی‌گذارد، زیرا کسی که به جاذبه و جلوه او توجه کند، از عشق به دنیا دست نمی‌کشد.

برداشت: کسی از اهل درد به سراغ من می‌آید که با معجزه عیسی هم نمی‌تواند برخیزد.

برداشت: چمن به خاطر زیبایی و قد بلند ساقی مجلس پر زرق و برق شده است. صائب با این جمله اشاره می‌کند که هیچ درخت بلندی مانند سرو از چشمه زیبا نمی‌تواند جوانه بزند.