غزل شمارهٔ ۳۰۴۵

برداشت: وسایل خوشی و شادی من از دل دیوانه‌ام به وجود می‌آید؛ نوشیدنی، موسیقی و محبوبم از خانه‌ی من می‌آید.

برداشت: خبر خوشی برای افرادی که دل‌شان پر از امید است، زیرا دایره‌ای که گرد چهره‌اش می‌چرخد، به طور شگفت‌انگیزی حال و هوای شوق و سرمستی را به وجود می‌آورد.

برداشت: وقتی دل‌ها در سیلاب احساسات غرق شوند، جهان دو قسمت می‌شود و به هم می‌ریزد. از جا برمی‌خیزند با اراده‌ای قوی و شوقی عمیق تا با عشق جاودانه به رقص درآیند.

برداشت: نمی‌دانم کدامین دلبر خوش‌چهره در چنگال عشق گرفتار شده که صیاد (عشاق) به شدت از کمین خود بیرون می‌آید.

برداشت: تو مانند گل‌های خندان از زمین شهیدان رشد می‌کنی، و اگر این‌گونه نبودی، شمعی که به خاطر پروانه می‌گرید، نمی‌توانست از او بالا بیاید.

برداشت: اندیشه‌های ترس و هراس از دل پاک می‌شود، مانند بارانی که بر روی غزالان می‌بارد. همچنین، هر کمانی که تیر از آن رها می‌شود، نشان از حالتی پرتحرک و فعال دارد.

برداشت: در خواب غفلت، پرده‌ای دیگر از سیلاب زوال بر ما می‌افزاید که از این ویرانه برمی‌خیزد.

برداشت: عمرها به پایان رسیده و از زیبایی و جذابیت لیلی، که حالتی شبیه به مستی دارد، غباری بر زمین مقبرهٔ مجنون را می‌پوشاند و همان حال و هوای مستی در آنجا احساس می‌شود.

برداشت: عشق حتی بعد از مرگ هم دست از پنهان‌کاری برنمی‌دارد و از خاک آشناها، گیاهان غریبه‌ای سر بر‌می‌آورد.

برداشت: اگر عقل و درایت داری، بهتر است از ما فاصله بگیری. چون هر کسی که در نزد ما بنشیند، دچار جنون می‌شود.