غزل شمارهٔ ۳۰۴۴

برداشت: از دل من که می سوزد، اشک هایم به شکل دود از چشمانم به بلندای آسمان می رود. این دود به جای ابرهای نیسان از این دریا بلند می شود.

برداشت: از آن شعله‌ای که در کوه‌ها و دشت‌ها به وجود آمد، هنوز صدای ناله مجنون از میان چشمان غزالان به گوش می‌رسد و دود آن آتش بلند می‌شود.

برداشت: امشب، کدام بلبل در باغ به خاطر آتش درونش سرود می‌خواند؟ چرا که به جای عطر سنبل و ریحان، دودی از باغ بلند شده است.

برداشت: دل‌های طماع و اهل حرص، هرگز به ثروت و زر و سیم نخواهند رسید. حتی از آتش و دودی که از مجمر طلایی برمی‌خیزد، نمی‌توانند به آرامش و سامان برسند.

برداشت: آیا چهره لیلی را از پشت نقاب ببینم؟ که از این بیابان، گرد و غبار به شدت بلند می‌شود.

برداشت: دل خود را به دنیای بی‌مقدار نسپار، زیرا از مردان دلیر که برای گرم کردن مکان خود از این نیستان دود بلند می‌کنند، می‌توان درس‌هایی گرفت.

برداشت: به انسان‌های بی‌گناه آسیب نزن و به آنها ظلم نکن. بر خودت رحم کن، زیرا در نهایت، عذاب کسانی که آسیب دیده‌اند مانند دود، سرانجام به تو نیز آسیب خواهد زد.

برداشت: در اثر پنهان کردن درد و رنج عشق، فرد بیشتر به رسوایی دچار می‌شود؛ مانند شمعی که زیر دامن پنهان شده و از دود کردنش نشان می‌دهد که شعله‌اش وجود دارد.

برداشت: صائب در دلش هیچ چیز ثابت و دائمی ندارد و تنها احساس او به شمعی می‌ماند که از آن دود برمی‌خیزد؛ این وضعیت در جایی شبیه به شبستان است که پر از دود است.