غزل شمارهٔ ۳۰۴۳

برداشت: دلم به خاطر معشوق می‌سوزد و از آن غم، بخاری برمی‌خیزد. همچنان که از جان سکندر، بزرگ و شجاع، بخار زرشک خضر به‌وجود می‌آید.

برداشت: درد بی‌وفایی برای لعل سیراب به زودی تمام می‌شود، چرا که با تسلیم شدن در برابر زیبایی، بخاری از آتش برمی‌خیزد.

برداشت: اگر کسی خود به تنهایی توانایی و ثروت داشته باشد، نباید از دادن آن به نیازمندان خودداری کند. علاوه بر این، در شرایط مناسب، از آن آب باارزش می‌توان عواید و نتایج شگفت‌انگیزی به دست آورد.

برداشت: به سرعت آتش بدون دود او را می‌سوزاند، در حالی که دود بدون آتش را به این شکل می‌توان توجیه کرد: اگر از آن سمت دود بلندی می‌آید.

برداشت: تعجبی ندارد اگر طوطی به رنگ سبز شمع به آواز درآید، زیرا زیبایی صدای او همچون شکر باعث ایجاد دودی از سوزش می‌شود.

برداشت: پروانه‌ام دمی بر بستر و بالین خود را با زباله‌ها پر می‌کند؛ در آتش که از جان موجودی به نام سمندر بخار بلند می‌شود.

برداشت: اگر آتشی وجود نداشته باشد، گیاهی هم آسیب نمی‌بیند. در پی ستمی که بر مظلومان می‌شود، عذاب و درد و رنج به سراغ ستمگران می‌آید و آنها را نیز تحت تأثیر قرار می‌دهد.

برداشت: من از عشق او چنان مشتاق و پرشورم که آتشی در دل دارم و این آتش تا روز حساب و قیامت از زیر پایم به بلندای آسمان خواهد رفت و دودی برمی‌خیزد.

برداشت: کسی را در کوه‌های عشق سراغ داری که دیگر پا به سنگ نگذارد؟ کسی که از یاد درد و آلامی که مانند دودی از آتش پلنگان بلند می‌شود، متاثر نشود؟

برداشت: توفیق و موفقیت در کارها گاهی به زبان ناتوانی و بی‌تجربگی بستگی دارد. با وجود سختی‌ها و دردها، امید به نتیجه‌ای خوب همچنان وجود دارد. مانند دودی که از هیزم تر ناشی می‌شود، تلاش‌ها و رنج‌ها ممکن است به ثمر بنشینند.