غزل شمارهٔ ۳۰۴۱

برداشت: آیا ممکن است که بدون شراب، غم و اندوه از دل دور شود؟ چگونه است که سبزه‌ای که بدون آب است، از زمین رشد کند؟

برداشت: وقتی آن معشوقه نازنین با عزم رقص از جای خود بلند می‌شود، آسمان از جا کنده می‌شود و قیامت از زمین برمی‌خیزد.

برداشت: عبارت به معنای این است که عبور از حجاب نور، سخت‌تر از عبور از تاریکی است. همچنین، اشاره می‌کند که زیبایی و زلف مشکین آن شخص، از چهره‌ی شرمگین او به وجود آمده است.

برداشت: کسی که نمی‌تواند از جمعی خارج شود که در آن نتواند آتش دل خود را با اشتیاق و شوق به نمایش بگذارد، انگار در حیرت و شگفتی غرق شده است.

برداشت: آسمان‌ها به خاطر اندوه من نرم و لطیف شده‌اند و نمی‌دانم که کی از پیشانی‌ات چین و چروک‌های دلخراش از این درد نمایان خواهد شد.

برداشت: غم و اندوه عشاق هرگز کم نمی‌شود، مانند غباری که از دامن صحرا با باد بلند می‌شود و در آسمان پخش می‌گردد.

برداشت: سر عیسی به برکت دامن مریم به آسمان رفت، و نهالی از زمین پاک به وجود آمد که به این شکل رشد می‌کند.

برداشت: عشق و زیبایی او مرا به سمت خود کشاند، اما نمی‌دانستم که خوشی و زیبایی از کجا و چگونه به وجود می‌آید.

برداشت: من به زیبایی زبانی که آن یاقوت لب به کار می‌برد، فریب خوردم و متوجه نشدم که از این جواهر صدها نقش و تصویر متناقض و نامتناقض به وجود می‌آید.

برداشت: دمیدن آتش ابراهیم، نشان‌دهنده قدرتی است که در برابر شرایط دشوار به وجود می‌آید. وقتی تو با زیبایی و نازکی مانند سنبل و ریحان ظاهر می‌شوی، بویی خوش و دل‌انگیز از چهره‌ات منتشر می‌شود که همچون دودی خوشبو می‌وزد و دل‌ها را به خود جلب می‌کند.

برداشت: در یک حرکت ماهرانه، چهره‌ی واقعی در آیینه نمایان می‌شود و دنیای تاریک به روشنایی تبدیل می‌شود، آیا نمی‌دانید که از دل غمناک، دوستی و شادی به‌وجود می‌آید؟

برداشت: از قطع شدن امید به رهایی، صائب متوجه نشدم که چگونه زیبایی خط دلربا از کمین بیرون می‌آید.