غزل شمارهٔ ۳۰۳۶

برداشت: خوشا به حال تو که از خاک و زمین با سرعت برمی‌خیزی و بر دشمن غلبه می‌کنی و خودت نیز دوباره از خاک بلند می‌شوی.

برداشت: اشتباهات ما باعث نمی‌شود که رحمت و محبت خداوند کاهش یابد. عشق و نور الهی می‌تواند از عمق مشکلات و رنج‌ها نیز طلوع کند و ما را روشن کند.

برداشت: مراقب باش که به خاطر زیبایی ظاهری کسی که در زمان بی‌ثمر و بی‌برگی خود را نشان می‌دهد، فریب نخوری.

برداشت: وقتی که بخار و دودی از چهره محبوب آزاد شود، چشم و دل عاشقان شفاف و روشن می‌شود.

برداشت: خاک ارزش خاصی ندارد، اما خون مشک که در زلفش است، به اندازه یک معامله در این بازار، با باد از خاک برمی‌خیزد.

برداشت: هیچ نتیجه‌ای جز ناراحتی و دل‌تنگی از خاک اصفهان به دست نمی‌آید و نمی‌توان در خاکی که از آن تریاک به دست می‌آید، آرامش پیدا کرد.

برداشت: سخن گفتن با افراد بی‌تجربه و نادان در این دنیا فایده‌ای ندارد، چرا که شعله‌ور شدن فهم و درک نیازمند عمق احساس و تجربه واقعی است.