غزل شمارهٔ ۳۰۳۳

برداشت: از رفتار تو، جهانی زنده می‌شود؛ از عمق وجود، صدایی برمی‌خیزد که نشانه‌ی زندگی و هستی است.

برداشت: من با شجاعت و بی‌باکی به زیر تیغ می‌روم، به‌گونه‌ای که جلاد دیگر به فکر گرفتن بهای خون من نیفتد.

برداشت: از نگرانی‌ها و قضاوت‌های دیگران رهایی یافته‌ام. اکنون مانند شمعی آرام هستم که با وزش باد به آسانی جابجا می‌شود و از مکان خود حرکت می‌کند.

برداشت: کسی که با زحمت و تلاش خود را تسلیم سختی‌ها کند، در نهایت به موفقیت می‌رسد و به نوعی از دشواری‌ها رهایی می‌یابد، مانند فرهاد که از دامان کوه بیستون بلند می‌شود.

برداشت: در دل غم و اندوه، آماده و مهیا هستم که اگر یک لحظه دامنم را به کنار بزنم، همه چیز از ریشه و بنیاد خراب می‌شود.

برداشت: در عجب و حیرت به سر می‌برم و همچنان در حال گمراهی هستم، اگر در هر قدمی که برمی‌دارم، خضر به راهنمایی من بیاید.

برداشت: بلبل هر جا که گرفتار شود، صدای آتشین من از شادی مانند اسپند از دانه‌اش فریاد سر می‌دهد.

برداشت: من از زیبایی و ظرافت موهای دختران ترک لذت می‌برم، اما اگر از این زیبایی بگذرم، خاطرات تلخی به یادم می‌آید که مانند آتش از دل خنجر بیرون می‌آید.