غزل شمارهٔ ۳۰۲۸

برداشت: دل من از شدت درد و غم به شدت ناله می کند و این ناله به اندازه‌ای است که مثل رنگ سیاه جوهر بر روی کاغذ ریخته می‌شود.

برداشت: آیا زیبایی ظاهری می‌تواند کثیفی و زشتی درون را پاک کند؟ همان‌طور که دود سیاه از شمعی که عطر خوش کافور دارد برمی‌خیزد.

برداشت: با مهارت و زیرکی، بر دشمنان خود چیره شو و زبان آن‌ها را به محبت و ادب کوتاه کن، تا کمتر دچار دشواری و آسیب شوی.

برداشت: سیاهی نمی‌تواند زرق و برق سفیدی را از وجود زاهد بگیرد. همان‌طور که از شمعی که کافور در آن وجود دارد، دود سیاه برمی‌خیزد.

برداشت: چشمان من صبح را می‌نگرد و در دل شب اشک می‌ریزد. زیرا ستارگان، نور خود را مانند تخمی در خاک پاک می‌کارند.