غزل شمارهٔ ۳۰۲۶

برداشت: شراب من در پیمانه مانند داغ لاله می‌سوزد و خمار من در گوشه میخانه به شدت احساس می‌شود.

برداشت: سوز عشق بر همه تأثیر یکسان دارد، چه بر پادشاه و چه بر گدا، زیرا آتش بید و عود را با یک شعله و یکسان می‌سوزاند.

برداشت: اگر در این جشن و شادی ما شمعی وجود نداشته باشد، پروانه همچنان از عشق پروانه دیگر می‌سوزد و نیازی به روشنایی نیست.

برداشت: از زیبایی چهره‌اش دردی در دل دارم که بیشتر از آشناها، دل‌های بیگانه برای من می‌سوزد.

برداشت: اگر مردم خواب را به افسانه تعبیر کنند، شیرینی من در دیدگانشان به گونه‌ای می‌سوزد که به خواب‌های شیرین هم نمی‌رسد.

برداشت: خداوند آن چهره زیبا را که مانند آتش می‌درخشد از نظر بد دور نگه دارد، چه کسی که در بیرون در حال سوختن به خاطر نور و زیبایی‌اش مانند پروانه است.

برداشت: بدون جاذبه و کشش، تلاش‌ها نتیجه‌ای ندارد. اگر این‌طور نبود، هر موجی در پی یافتن آن گوهر ارزشمند، جان می‌سپرد.

برداشت: به خودت اجازه نده که از درون خالی و بی‌حس باشی. باید در آتش عشق بسوزی تا حقیقت و واقعیت برایت آشکار شود، مانند شانه‌ای که در آتش می‌سوزد و اشعار معنای پنهان را نمایان می‌کند.

برداشت: اگر بیش از غم آخرت به غم دنیا دل ببندی، نمی‌دانی که چراغ حرم بدون دلیل در این بتکده خاموش می‌شود.

برداشت: به فکر کلبه‌ی تنگ و تاریک ما، روشنایی آشنا و آفتابی نمی‌افتد؛ همان نوری که در هر خانه‌ دیگری می‌درخشد و می‌سوزد.