غزل شمارهٔ ۳۰۱۹

برداشت: کارهایی نکن که دل دیگران را به درد بیاورد و باعث ناراحتی‌شان شود، زیرا اگر تو ناراحت باشی، تأثیرش بر آسمان‌ها نیز مانند زمین خواهد بود.

برداشت: خطر چشم بد بر افرادی که لباس‌های رنگی می‌پوشند بیشتر است و نور شمعی که در دوربین قرار دارد، ممکن است در مکانی باز و در صحرا بیشتر تکان بخورد.

برداشت: زیبایی و درخشش سنگ‌های قیمتی چون لعل و یاقوت که پشت من در کوه حضور دارد، همچون شمعی است که در پرتو وزش نسیم، آستینش به لرزه درمی‌آید.

برداشت: چطور می‌توانم نازپرورده را با آه سردم آزار دهم؟ او مانند برگی که از سرما می‌لرزد، حساس و لطیف است.

برداشت: در دنیای پر از تغییر و ناپایداری، هیچ انسانی مانند من این‌گونه ناراحت و بی‌قرار نیست. نام من مانند دستان لرزان بر روی نگین جواهر می‌لرزد و به یادآوری من می‌آید.

برداشت: در صبح زود، پروانه در برابر شمع آنقدر نترسد که رنگ چهره‌ات با زلف‌های خوشبو بلرزد.

برداشت: عاشق شدن و دل بردن از جان، فقط کار افرادی نیست که ظرفیت کم دارند. جای تعجب نیست که عرق بر پیشانی آن دختر زیبا بریزد.

برداشت: غم و اندوه هر فرد به اندازه‌ی بهره‌اش از دنیا است، و کسی که صاحب ثروت است، غم و نگرانی‌اش بیشتر از کسی است که تنها در جست‌وجوی خوشه‌ها و روزی کفاف است.

برداشت: عاشق واقعی به حرف‌های بی‌محتوا و سرد مشاور توجهی نمی‌کند؛ چه اینکه همچون درخت سرو راستین هیچگاه به وزش باد خزان نمی‌لرزد.

برداشت: اگر می‌خواهی آرامش داشته باشی، بهتر است که زبانت را کنترل کنی؛ زیرا اگر زبانت بی‌پروا باشد، همیشه مانند شمعی که در آتش می‌لرزد، زندگی‌ات تحت تأثیر افکار و سخنان سوزان قرار خواهد گرفت.