غزل شمارهٔ ۳۰۱۸

برداشت: ما به خاطر اینکه ذاتاً خشک و بی‌روح هستیم، شراب رنگین نمی‌تواند ما را شاداب کند و شراب آتشین هم با کاسه چوبی نمی‌تواند ما را به وجد بیاورد.

برداشت: شعلۀ سرکش و رنگین فانوس نمی‌تواند رنگی به چهرۀ زرد من بدهد.

برداشت: اگر هنرمند اینقدر مهارت و توانایی دارد، فقط با فدا کردن جان خود می‌تواند عشق و زندگی را برای کسی که دوست دارد، زیباتر کند.

برداشت: نفس بی‌خبر از وقت و زمان، انگیزه‌ای برای شوریدگی و دیوانگی نداشته باشد، زیرا خواب پرندگان فقط در فصل گل سنگین نمی‌شود و این خواب به تأخیر نمی‌افتد.

برداشت: خسرو، که به خوشی و شکر معروف است، در ارتباط با شیرین دلباختگی و آرزوهای بیهوده، به این نتیجه می‌رسد که با یک عشق واقعی نمی‌تواند به راحتی کنار بیاید.

برداشت: سفر در دوران ما بسیار پربار و مفید است، اما رفتن به هند و استفاده از رنگ حنا نمی‌تواند زیبایی خاصی به آن بدهد.