غزل شمارهٔ ۳۰۱۶

برداشت: اشک گرم با مژه‌ها و چشمان اشک‌آلود نمی‌تواند ترکیب خوبی ایجاد کند، همان‌طور که شراب سوزان با شیشه و جام مناسب نیست.

برداشت: نمی‌دانم چرا مژگان او، که به خونریزی آلوده شده، دیگر نمی‌تواند شوق زخمی را در دل ایجاد کند که خون را به جوش بیاورد.

برداشت: در صبح، از روی بی‌خبری، پرده را برمیدارند، اما نمی‌دانند که زیبایی و خودمانی بودن با این حجاب به خوبی جور در نمی‌آید.

برداشت: سایه‌ی پرنده در دام فریب ما نمی‌چرخد و نور خورشید که دنیا را می‌سوزاند با گردن‌بند نمی‌تواند سازگاری داشته باشد.

برداشت: در این دریای زندگی، هیچ‌کس از صداقت و راست‌گویی چیز ارزشمندی به دست نمی‌آورد؛ زیرا دل‌ها مانند صدف‌ها نمی‌توانند گنجینه‌ای از جواهرات بسازند.

برداشت: خنده‌ای در زیبایی وجود ندارد که زهر زندگی را به شیرینی تبدیل کند.

برداشت: درک ارتباطی عمیق و عاشقانه، مانند شعله‌ای سوزان در دل دارد و به یاد آن، بدن لاغر و نحیفش را نمی‌سازد که به معنای بی‌فایده بودنش است.

برداشت: من از شدت دل‌نگرانی و افسوس بر دوستانم به حالتی رسیدم که حتی در لحظه‌ی وداع، دیگر کسی نیست که برای من بغض و گریه کند یا اشکی بریزد.