غزل شمارهٔ ۳۰۱۴

برداشت: عشق باعث می‌شود که انسان‌ها دچار جنون و شوریدگی شوند. چه خوب است که آن کسی که می‌نوشاند، بتواند از عمق وجودش بهره ببرد و کارش را به بهترین شکل انجام دهد.

برداشت: زبان و بیان انسان‌ها به اندازه‌ی کافی برای درک عظمت و وسعت عالم کافی نیست، همان‌طور که مورچه‌ای نمی‌تواند تمام دانه‌هایی را که برایش قفل شده‌اند، توصیف کند.

برداشت: همکاری کردن با کسانی که غیرت ندارند، بدتر از جنون است. هر کسی که قدرتی داشته باشد، می‌تواند مرا دیوانه کند.

برداشت: اگر زلف ظریف و دلربایش به جانم نفوذ کند، به سرعت می‌تواند از استخوانم چیزی بسازد و مرا خراب کند.

برداشت: در این باغ هر لاله و گلی که می‌بینم، اندازه‌ای از شراب خوش رنگ و طعم او را به یاد می‌آورم.

برداشت: شادی و سرور عید نمی‌تواند قفل دل را باز کند، ماه نو هم نتواند مشکلی را حل کند و ما دندان‌هایمان را به روی آن می‌سازیم.

برداشت: در این طوفان که امواج، خطرات زیادی را به همراه دارند، حبابی که ساده و بی‌خبر است، تصمیم می‌گیرد بر روی دریا خانه‌ای بسازد.

برداشت: گل رنگی که در اینجا هست، به طور بی‌دلیل آبروی خود را از دست می‌دهد. آیا گل‌روی تو به قدری زیباست که شبنم نمی‌تواند به او نزدیک شود و از او جداست؟

برداشت: اگر در این جمع دیوانگی می‌کنی، بدان که با یک ضربه از سوی آسمان، می‌تواند دیوانه را عاقل سازد.