غزل شمارهٔ ۳۰۱۳

برداشت: وجود شخصی با ظاهری فرنگی، دینی که به آن اعتقاد دارم را به بیگانگی می‌کشاند. اگر او به کعبه نزدیک شود، به جای آنکه احترام آورد، محلی برای پرستش بت‌ها می‌سازد.

برداشت: مردان نیکوکار در برابر سنگ‌های ملامت، سرمایه‌ای می‌دهند. در سن پیری، بچه‌ای به کسی می‌رسد که با دیوانه‌ای هم‌نوا شده است.

برداشت: دعا و طلب از خداوند، مانند چراغ روشنی بخش است که در دل‌ها را روشن می‌کند. وقتی عشق و محبت وجود داشته باشد، دیگر سکوت و خاموشی معنایی ندارد؛ شمعی که با پروانه عشق می‌ورزد، خاموش نخواهد شد.

برداشت: دل من از سردرگمی و حیرت پر شده است، وگرنه هیچ وقت دانه‌ای که خراب شده باشد، نمی‌تواند همچون دانه تازه‌ای رشد کند و با آن ترکیب شود.

برداشت: بلبل عاشق، در دلش عشق را با من در میان نگذار، زیرا عطر گل تو هم مرا مست می‌کند و هم دیوانه.

برداشت: نمی‌دانم چه چیزی از میخانه زیبایی به وجود می‌آید که به یک جرعه از آن، کار و حال صد گل و بلبل را دگرگون می‌کند.

برداشت: این وزن سنگین تحمل و تغییر حال من را ندارد و فقط با یک جلوه خیره‌کننده، همه چیز را در هم می‌ریزد.

برداشت: خرد مانند کودکان، با فروتنی و تواضع رفتار می‌کند و اگر نبود این تواضع، عشق هیچ وقت نمی‌توانست ارتباطی با مکان‌های مقدس و بی‌احترامی مانند کعبه و بت‌خانه برقرار کند.

برداشت: اگر می‌خواهی آسمان با تو مهربان باشد، از دخالت در کار دیگران دست بردار؛ زیرا این کار باعث می‌شود که مهمان به‌سرعت صاحبخانه‌اش شود.

برداشت: زیبایی هرگز بدون عشق نمی‌تواند باقی بماند. همان‌طور که شمعی که نورش را به نمایش می‌گذارد، بدون پروانه‌ای که دورش بچرخد معنایی ندارد، در واقع زیبایی نیاز به عاشقی دارد تا به حقیقت خود برسد.

برداشت: در باغ آفرینش، خنده و شادی بدون گریه و اندوه وجود ندارد، چرا که گل‌ها در فصل بهار از اشک شبنم، دانه می‌سازند.

برداشت: از چرخش و تغییرات زندگی و سرنوشت من، چیزی باقی نمی‌ماند، اگر زندگی فقط به ابزارهایی مانند تسبیح یا پیمانه بسنده کند.

برداشت: این جمله به مفهوم این است که آدم‌های ناشناس و فراموش شده، به‌گونه‌ای به زندگی افراد مشهور و برجسته تاثیر می‌گذارند. در واقع، آنها می‌توانند با وجود کم‌توجهی عمومی، بر روی شهرت یا اعتبار کسانی که در مرکز توجه هستند، اثر بگذارند وگاهی حتی سایه‌ای از تاریکی بر آن‌ها بیفکنند.

برداشت: این بیت به معنای آن است که فردی فقیر و نیازمند با همت و تلاش می‌تواند کارهای بزرگی انجام دهد. در واقع، اگر او دست بر هم نهد و به کوشش و تلاش خود ادامه دهد، می‌تواند مانند یک فرد ثروتمند به موفقیت‌های بزرگ دست یابد.

برداشت: هرچند با زلف مشکین او، زندگی‌ام به سمت امید و آرزو نمی‌رود، اما همین زلف به استخوانم قوت و استحکام می‌بخشد.

برداشت: دل از دست و دندان نتواند گره‌ای را باز کند، چون این قفل بی‌دندانه را فقط می‌توان با چاره‌ای دیگر گشود.

برداشت: من و احساس دوری از آشنایان این دنیا، که ترس از آشنا باعث می‌شود آن‌ها را برایم بیگانه جلوه دهند.