غزل شمارهٔ ۳۰۱۲

برداشت: لبخند او که دندان‌هایش را نمایان می‌کند، جانی تازه به زندگی می‌بخشد و شراب صبحگاهی نیز جان عاشقان را تازه می‌کند.

برداشت: با وجود اینکه چهره‌ات تحت تأثیر کافران قرار گرفته است، اما بامداد همان روز، ایمان نوینی در وجود تو شکل می‌گیرد.

برداشت: چشم‌ها سیراب می‌شوند وقتی به یاقوت نگاه می‌کنند، همچنان که سفالی از تماشای آن بهره‌مند می‌شود و خطی زیبا بر روی آن نقش می‌بندد.

برداشت: ذهن من مانند غباری که برمی‌خیزد، پر از نگرانی و اندوه است. حتی با وجود بارش باران، که زمین تشنه را سیراب می‌کند، این غبار از بین نمی‌رود.

برداشت: نسیم صبح چه پیامی به این باغ می‌آورد؟ که هر غنچه‌ای از شاخه‌های گل، زیبایی تازه‌ای را به نمایش می‌گذارد.

برداشت: دل آزاد ما از زندگی لذت می‌برد و مانند درخت سرو که در بهار تازه می‌شود، شاداب و نیرومند است.

برداشت: اگر به آسایش و آرامش امید داریم، نباید از دنیای درون خود غافل شویم. مانند غواصی که در دریا جستجو می‌کند، ما نیز باید به عمق وجود خود برویم و به سرچشمه‌های تازه‌ای برسیم.

برداشت: به دیگران اعتماد نکن که ظاهراً بسیار کارآمد و فعال به نظر می‌رسند، چون ممکن است به خاطر زیر پا گذاشتن توافق‌ها و وعده‌ها، نقشه‌های جدید بکشند.