غزل شمارهٔ ۳۰۱۰

برداشت: غم و اندوه من باعث می‌شود که کسی که دردی ندارد هم به فکر من بیفتد. و کسی که توانایی درمان دردها را دارد، خود درمان درد من را سخت‌تر می‌کند.

برداشت: این کافی است که عشق یکطرفه و خالصانهٔ معشوق نسبت به عاشق را نشان می‌دهد. بلبل، که نماد عاشق است، به خاطر عشقش به گل، که نمائندهٔ معشوق است، گل را می‌خرد و به آن آسیب می‌زند تا محبت خود را نشان دهد.

برداشت: چرا نمی‌گذارد که مانند فرهاد بر قله کوه پشت خود کار کند؟ فردی که با مهارت خود قادر است صدها شیرین را از سنگ سخت به وجود آورد.

برداشت: هرگاه از کسی نامه‌ای برسد، مانند شاخ گل بر سر، او به راحتی نامه ما را پاره می‌کند.

برداشت: غزال زیبای من به سمت دشت دیگری می‌رود و صدایی از این حس ناامنی و ترس، من را آواره و بی‌قرار می‌کند.

برداشت: تظاهر و تزویر کنار گذاشته شده و در نهایت، شخصی که از زیبایی خودداری می‌کند، می‌تواند با یک نگاه به آینه، به زیبایی‌های واقعی دست یابد و از زیبایی‌های ساده ولی دلنشین دیگران بهره‌مند شود.

برداشت: اگر تمام جهان هم پروانه شود، شمع هنوز از پای نمی‌افتد. یک عاشق چه طور می‌تواند آن چهره آتشین را ایجاد کند؟

برداشت: اگر دل صائب بسوزد، اشک ناامیدی‌اش از یاد یتیمان کم نمی‌شود، زیرا او برای آن‌ها تلاشی می‌کند که زندگی‌شان را بهتر کند.