غزل شمارهٔ ۳۰۰۹

برداشت: چهره زیبای تو دل بی‌خبر مرا می‌سوزاند، مانند چوبی که از وجودش آتش می‌گیرد.

برداشت: وقتی به سمت زمین‌هایی که به ناحق کشتار شده‌اند برویم و در دفاع از حق مردم بکوشیم، سخن‌های ناحق و دروغ نمی‌تواند غم و درد دل‌ها را از بین ببرد.

برداشت: من آرزو دارم که از بند بلندای درختانی چون سرو آزاد شوم، زیرا که دست و پاهام به خاطر دندان‌های تیز و خطرناک این موجودات در زنجیر است.

برداشت: من از آن چشم‌های خونی و سخت‌گیر که با تیغ خود به پاکی می‌اندیشند، خواهشی برای رحم و ملایمت دارم.

برداشت: در تاریکی شب، شجاعت راهزنان بیشتر می‌شود و این باعث می‌شود که غم و شکوه زیبایی چهره‌ای با موهای سیاه، جسارت فرد را افزایش دهد.

برداشت: ساحل هرگز از طوفان آرام نمی‌گیرد و همچنان در کنار دریا، با گند و زباله پوشیده می‌شود.

برداشت: اگر سالک در کنار همراهان یکدل و همفکر باشد، شوق و انگیزه‌اش افزایش می‌یابد و این اتحاد باعث می‌شود که او با شتاب بیشتری به دنبال هدف خود برود.

برداشت: اگر زیبایی چهره او تابناک باشد، اشک از چشمانم سرازیر می‌شود؛ مثل زمانی که خورشید گاهی باعث مرطوب شدن چشم‌ها می‌شود.

برداشت: زیبایی چهره معشوق در درک و احساس عاشق، به گونه‌ای است که دل پاک او می‌تواند این زیبایی را به تصویر بکشد و در عین حال، رنج‌ها و آلامش را چون خاکستری بر آن آیینه نشاند.

برداشت: بهار، وقتی که هیچ نشانه‌ای از خشکی و زمستان ندارد، البته به وسیله‌ی زیبایی‌اش که مانند پرنده‌ای است پر از نشاط و شادابی، زمینه‌ساز سرزندگی و شکوفایی گل‌هاست و این شکوفه‌ها به قدری زیبا و دلنشین هستند که حتی قفس‌ها را هم می‌شکنند و آزادی را فریاد می‌زنند.

برداشت: صدای خروش سیل در کوه‌ها بیشتر می‌شود و این باعث می‌شود که سنگ ملامت بر من تاثیر بیشتری داشته باشد و من را قوی‌تر کند.