غزل شمارهٔ ۳۰۰۳

برداشت: عشق و محبت می‌تواند حتی سخت‌ترین و مقاوم‌ترین چیزها را تحت تاثیر قرار دهد و تبدیل به زیبایی کند. همچنین، آن عشق می‌تواند انسان را به جایی برساند که شیدایی و جنون در او شکل بگیرد و آن را به دنیای جدیدی از احساسات و تجربه‌ها وا بنشاند.

برداشت: در روز قیامت، روز جزا، بهشت به آرامی از تیرگی‌ها بیرون می‌آید و شخصی را نشان می‌دهد که در این دنیا از لذت‌های مادی فاصله گرفته و تنها با رنج و درد زندگی کرده است.

برداشت: دل را به شانس و اقبال وابسته نکن و از سادگی دست بردار، چرا که در زندگی به ندرت می‌توان در یک مکان ثابت و پایدار ماند و به آن مهره خوشبختی دست یافت.

برداشت: اگر پیرم را مثل مرده‌ای در کافور بخوابانند، دیگر چطور می‌توانند من را از عشق دور کنند و دل و دستم را بی‌رمق سازند؟

برداشت: غزال زیبای من چشمان بازی دارد و خیال پرهیجانی در سر دارد. او با هر کسی که دوست شود، دنیای جدیدی برای خود خلق می‌کند.

برداشت: عشق او چنان در وجودم تاثیر گذاشته که مثل کهربا به خودم حالت شفاف و درخشان داده است، به طوری که طلوع صبح را با نوری زرد و گرم روشن می‌کند.

برداشت: شخصی به نام زعیا، به خاطر زیبایی خال و خطی که بر چهره دارد، جانش به خطر افتاده است. او به دزدی اشاره می‌کند که با شب‌گردها همدست شده و این موضوع برایش مشکل‌ساز شده است.

برداشت: به خودت نبال که شکیبایی و صبر در برابر دوری او را داری، چرا که این درد سنگین، مردان را هم بی‌نوا و بی‌رمق می‌کند.