غزل شمارهٔ ۳۰۰۲

برداشت: عشق به حسن، دل را در سختی و رنج قرار می‌دهد و آن را مانند موم نرم و قابل تغییر می‌سازد، اما در عین حال این دل را از فولاد هم مقاوم‌تر می‌کند.

برداشت: امید زیادی به دل سپردم و به او اعتماد کردم، اما نمی‌دانستم که کتاب مقدس راز، مانند بازی‌های کودکانه، به سادگی به کاغذی بی‌ارزش تبدیل می‌شود.

برداشت: برای دریافت روح تازه و زندگی دوباره، از هر گونه غبار و کدورت فاصله بگیرید. مانند هنرمندی ماهر که دیواری پر از یادها و دردهای یتیمی را با زیبایی و نگاه خضرآب تبدیل به جایی سرشار از زندگی و امید می‌کند.

برداشت: ای دشمن جان‌ها، از حال کسانی که در آتش عشق سوزانده شده‌اند غافل مباش، زیرا خنده گل‌ها روح بلبل‌ها را خوشحال می‌کند.

برداشت: مرغ زیرک هرگز از کمین‌گاه خود فرار نمی‌کند و به خواب نمی‌رود، چون اگر غافل شود، خطر صید شدن وجود دارد. در این وضعیت، چگونه ممکن است صیاد به او دست یابد؟

برداشت: شعار زیبایی و عشق، این است که در برابر مشکلات تسلیم و نرمش داشته باشی. بی‌تابی تو شبیه به گل است که ساکت و آرام است، اما من را وادار به فریاد و ابراز احساسات می‌کند.

برداشت: بعد از اینکه مرا کشتید، ای کسی که همیشه در حال حرکت هستی، مرا از خاک بردار؛ چون کسی که به راحتی می‌تواند این ویرانه را آباد کند، در حال حاضر در اینجا حضور دارد.

برداشت: آیا دلیل اینکه بخیل از بخل خود ممنون است این نیست که در هر بار که چیزی می‌دهد، بنده‌ای را از بند رهایی می‌بخشد؟